Partner portalu:
REKLAMA
×

Szukaj w serwisie

REKLAMA

Kabina prysznicowa bez brodzika, znajdująca się na tej samej wysokości co podłoga, to standard w łazienkach bez barier oraz nowoczesnych wnętrzach. Jest to jednak przestrzeń, która wymaga wyjątkowej troski podczas planowania i specjalnych zabezpieczeń podczas wykonania. Tylko wtedy będzie funkcjonowała bezproblemowo.

Przygotowanie kabiny prysznicowej, w której zamiast tradycyjnego brodzika pod stopami mamy przedłużenie podłogi z pozostałej części łazienki, wymaga wielu zabiegów zabezpieczających a także wyjątkowo precyzyjnego wykonania poszczególnych elementów instalacji oraz prac glazurniczych. Jest to wyzwanie o wiele poważniejsze, niż instalacja brodzika, gdyż trzeba zadbać o odpowiedni układ konstrukcji prysznica, zastosowanie chemii budowlanej dostosowanej do pracy w trudnych warunkach, dobór odpowiednich parametrów instalacji i okładziny gwarantującej bezpieczeństwo i trwałość użytkowania.

NORMA WYZNACZA. Przy projektowaniu, wymiarowaniu i wykonywaniu instalacji ściekowych wewnątrz budynków (a do takich zaliczają się odwodnienia pod prysznicami) należy się kierować wytycznymi zawartymi w normie europejskiej EN 12056. Uzupełnia je norma EN 1610 dotycząca układania i kontroli przewodów ściekowych i kanałów oraz odpowiednie wymagania krajowe.
Norma EN 12056 definiuje odpływy podłogowe (w którą to grupę zalicza się odpływy łazienkowe) podkreślając, że w pobliżu każdego punktu odbioru wymagane jest  umiejscowienia odpowiednio dopasowanego odpływu, aby zgromadzona woda mogła zawsze odpływać bez powodowania szkód. Wyraźnie akcentuje się też, że w pomieszczeniach sanitarnych budynków z dostępem publicznym (np. toalety na pływalniach, w hotelach, szkołach, obiektach sportowych itp.), ze względów higienicznych bezwzględnie konieczne są odpływy podłogowe.
Ponadto odpływy, nasadki i kratki muszą mieć taką konstrukcję, która sprosta obciążeniom, na jakie będzie narażona. Te montowane wewnątrz powinny odznaczać się klasą K3 wg normy EN 1253 (dostosowane do powierzchni bez ruchu kołowego). Dopuszcza ona maksymalne obciążenie do 300 kg.
Norma EN 1253-1 z kolei określa minimalne wydajności odpływów. Dla przyłącza 50 mm wymagana jest wydajność odpływu wynosząca 0,8 l/s.  Nie zawsze jest to możliwe do osiągnięcia, ale w przypadku gdy znana jest dokładna wydajność zamontowanych armatur zasilających, czyli wiemy jaka jest rzeczywista ilość wody do odprowadzenia, możemy precyzyjnie określić pasujący odpływ. W przypadku stref prysznicowych standardowe rączki prysznicowe mają natężenie przepływu wynoszące ok. 0,4l/s (nawet jeśli bateria ma wyższe parametry, to i tak nie będą one wykorzystane). W takiej sytuacji, jeśli nic więcej naszej kabiny nie będzie zasilać, wystarczy użycie płaskiego odpływu już o wydajności 0,5 l/s.

CENTYMETRY I MILIMETRY. Z reguły odpływ może być umiejscowiony w dowolnym miejscu brodzika.
- Nie istnieją przeciwwskazania w tym zakresie, o ile zostanie zachowany odpowiedni spadek w kierunku odpływu. W przypadku rynien odpływowych od strony wizualnej najkorzystniejszy jest montaż pod ścianą lub u wejścia do stanowiska prysznicowego. Wymagany kąt spadku wynosi minimum 1% w kierunku rynny i uzyskuje się na etapie wykonywania posadzki – zauważa Krzysztof Kaczmarek, doradca ds. technicznych w firmie Tece.
Wartość 1% to minimum, choć wielu producentów zaleca wartość 2-2,5% (2,5% dla odpływu liniowego, 1,5% dla punktowego), gdzie każdy 1% oznacza obniżanie się powierzchni o 1 cm na każdy metr. Jeśli odwodnienie ma charakter liniowy, wtedy spadek kształtuje się z jednej lub dwóch stron. Odwodnienie punktowe wymaga wykonania spadku już z czterech stron – do każdego brzegu kratki. Dodatkowym zabezpieczeniem będzie uskok płytek wielkości 2mm na granicy kabiny – będzie to zapora przed niekontrolowanym wypływem wody.
Odpływ musi znajdować się wyżej, niż miejsce połączenia z pionem kanalizacyjnym, zaś kratka ok. 2 mm poniżej poziomu płytek. Ustawienie odpowiedniej wysokości rusztu jest łatwe, gdyż te aktualnie oferowane mają regulowane nóżki montażowe. Dobrze skonstruowane odwodnienie umożliwia także bezproblemowe czyszczenie kratki od góry – usuwanie zanieczyszczeń z instalacji, która na stałe jest zatopiona w jastrychu w inny sposób, niż „od góry”, nie będzie raczej możliwe.

CHEMIA CHRONI. Prysznic bezbrodzikowy wymaga ochrony mocniejszej, niż dobra fuga i trwała płytka. Zasada ta zresztą obowiązuje w całej łazience, nie tylko pod prysznicem. To bardzo ważne, bo konsekwencją zawilgoceń może być wypłukiwanie spoiwa, niszczenie betonu, powstawanie rys, zagrzybień i wykwitów. Dlatego pod okładziną ceramiczną stosuje się systemową izolację przeciwwilgociowej (najczęściej ze środków jednego producenta). W skład takich systemów wchodzą, obok preparatów gruntujących, zapraw klejących i spoinujących do płytek ceramicznych, także produkty umożliwiające wykonanie skutecznej hydroizolacji: folia w płynie, taśma uszczelniająca, tkanina wzmacniająca oraz silikon.
Folia w płynie służy do bezspoinowego, powłokowego uszczelniania powierzchni posadzek i ścian pomieszczeń stale narażonych na zawilgocenie. Wytwarzana jest na bazie dyspersji tworzyw sztucznych i zwykle oferowana w postaci jednoskładnikowej (dostępne są także masy dwuskładnikowe cementowo-dyspersyjne). Umożliwia wykonanie elastycznej i szczelnej warstwy, a przy tym pozwalającej na odparowanie wody z zawilgoconych konstrukcji. Może być stosowana na powierzchniach wykonanych z betonu, tynku, jastrychu cementowego lub anhydrytowego, marmuru, a także na podłożach nasiąkliwych, takich jak płyty wiórowe lub gipsowo-kartonowe oraz tynki gipsowe.
Problematyczne naroża, krawędzie, szczeliny dylatacyjne, przejścia rur instalacyjnych, miejsca styku podłogi i ściany, a także miejsca łączenia powierzchni odkształcalnych i nieodkształcalnych uszczelnienia się poprzez nałożenie cienkiej warstwy folii w płynie, a następnie specjalnej taśmy uszczelniającą, którą dociska się i pokrywa drugą warstwą płynnej izolacji. Taśmy wykonane są zwykle z tkaniny poliestrowej powleczonej kauczukiem albo trylaminatu. Po położeniu płytek narożniki uszczelnia się silikonem sanitarnym.
W pomieszczeniach mokrych, gdzie płytki są stale narażone na obciążenie wodą płynącą po ścianach i posadzkach, stosuje się kleje elastyczne o podwyższonej przyczepności. Gwarantują one dobrą przyczepność płytek do każdego rodzaju podłoży, także tych odkształcalnych oraz trwale mocują płytki również o niskiej nasiąkliwości. Co ważne, dzięki właściwościom elastycznym zaprawa może być stosowana na podłoża ogrzewane.
Ważnym punktem izolowania samego odpływu jest zastosowanie kołnierza montażowego. Zakłada się go na kratkę ściekową, a następnie zaizolowuje folią izolacyjną w płynie. Dzięki temu nawet jeśli woda wypłynie z syfonu, to nie uszkodzi podłoża i płytek.

DOBRA PŁYTKA. Płytki ceramiczne, gresowe mozaiki albo kamień układa się na przygotowanym podłożu ok. 1-2 mm powyżej poziomu górnej krawędzi odwodnienia. Przy odwodnieniach punktowych polecane są płytki małoformatowe, gdyż łatwiej się je układa bez przycinania. Z racji intensywnego kontaktu z wodą konieczne jest dobranie płytek o niskiej nasiąkliwości – takiej, która mieści się w granicach do 3%. Istotne są parametry antypoślizgowe, hydrofobowe i antybakteryjne.
Na etapie układania okładziny istotny jest też dobór fugi, która skutecznie zapobiega dostawaniu się wilgoci do podłoża (zaprawy wodoszczelne). Mogą to być fugi cementowo-epoksydowe, które są wodoszczelne, mrozoodporne i niepodatne na działanie substancji chemicznych, ścieranie i duże obciążenia. Z kolei masy elastyczne wykorzystuje się do wypełniania szczelin dylatacyjnych, np. między płytkami w narożach ścian albo okolic odpływu. To gotowe masy silikonowe, silikonowo-kauczukowe, poliuretanowe lub akrylowe dające wodoszczelne, odporne na działanie czynników atmosferycznych i większości środków chemicznych spoiny. Ich niewątpliwą zaletą jest bogata paleta dostępnych barw, co ułatwia wizualną aranżację prysznica. Najtrwalsze są fugi epoksydowe - dwuskładnikowe preparaty zawierające żywicę epoksydową oraz wypełniacze i modyfikatory. Odporne na eksploatację w trudnych warunkach, działanie czynników chemicznych nadają się idealnie do kabin prysznicowych.
Dobór okładziny (a w zasadzie jej grubość) warunkuje również momentami to, jakie odwodnienie będziemy mogli w danej kabinie zastosować.
- Chcąc zamontować w łazience odpływ liniowy można natrafić na ograniczenie w postaci niskiej podłogi uniemożliwiającej głęboką zabudowę. Np. dostępny w naszej ofercie Linearis Compact posiada minimalną wysokość zabudowy wynosząca 80 mm, w tym 65mm do kołnierza. Maksymalna grubość płytek wynosić może w tym wypadku 10mm. Z kolei Linearis Comfort posiada regulowaną na wysokość ramę i nasadę. Dzięki temu odpływ dopasowuje się do różnych wysokości podłogi oraz płytek od 8 do 22mm. Nadaje się tym samym do stosowania w przypadku kamienia naturalnego do grubości 20mm – wyjaśnia Anna Stochaj z firmy Kessel.

MOŻNA INACZEJ. Prysznice bezbrodzikowe to nie jedyne rozwiązania, które umożliwiają wyposażenie łazienki w kabinę prysznicową ulokowaną na tym samym poziomie, co podłoga. Dostępne są na przykład brodziki posadzkowe (podpłytkowe), zapewaniające płynne przejście między właściwą podłogą łazienki a prysznicem, a zarazem nie wymagające konstruowania skosów umożliwiających spływ wody, oraz montażu i uszczelnienia kratki podłogowej.
Prostszym, bliższym tradycyjnego rozwiązania, jest brodzik o niewielkiej grubości i głębokości - do około 6 cm. Ich montaż na surowej posadzce lub na płytkach wymaga ukrycia syfonu oraz układu odpływowego w odpowiednio przygotowanym wybraniu w podłodze. W przypadku gdy taki brodzik służyć np. osobie poruszającej się na wózku stosuje się modele wykonane z materiału wyjątkowo odpornego na zarysowania.
ARKADIUSZ KACZANOWSKI

REKLAMA

REKLAMA

Newsletter

Najciekawsze artykuły z naszego serwisu codziennie w Twojej skrzynce
REKLAMA