Partner portalu:
REKLAMA
×

Szukaj w serwisie

REKLAMA
Efektywność i niezawodność ogrzewania płaszczyznowego w olbrzymiej mierze zależy od prawidłowego doboru rur. Choć niewidoczne, to one decydują czy w łazience będzie ciepło czy nie. Prawidłowy wybór materiału z jakiego są wykonane oraz profesjonalna instalacja to baza do wieloletniego, bezawaryjnego funkcjonowania systemu.

Wodne ogrzewanie płaszczyznowe składa się z dwóch podstawowych elementów: płyty grzejnej oraz układu zasilającego dostarczającego ciepłą wodę do rur grzejnych.
- Płyta grzejna zbudowana jest z kilku warstw kolejno ułożonych na podłożu: warstwy wyrównawczej, izolacji termicznej z folią rastrową, warstwy betonu z rurkami grzewczymi oraz właściwej posadzki. W skład układu zasilającego wchodzą rozdzielacze i szafki instalacyjne, układ mieszający oraz elementy sterowania i automatyki – wylicza Piotr Bertram, doradca techniczny w firmie KAN produkującej wodne ogrzewanie podłogowe.

TRWAŁOŚĆ NA DZIESIĘCIOLECIA. Taka konstrukcja systemu sprawia, że wszelkie modyfikacje w płycie grzejnej po wykonaniu instalacji są bardzo trudne do wykonania. Bez inwazyjnego kucia podłoża raczej się nie obędzie. Dlatego tak istotne jest dobieranie rur nie najtańszych, ale o najlepszych parametrach odpornościowych.
- Badania eksploatacyjne pokazały, że w zakresie typowych temperatur pracy dla ogrzewań podłogowych, czyli do 60°C, prognozowany okres eksploatacji lepszej jakości rur sięga 100 lat. Badania próbek rur PE-RT pochodzących z pracującej nieprzerwanie przez 20 lat instalacji ogrzewania podłogowego nie wykazały bowiem żadnych zmian w strukturze materiału: nie odnotowano śladów degradacji, a ważny wskaźnik charakteryzujący stabilność termooksydacyjną tworzywa OIT (czas indukcji utleniania) utrzymywał się na wysokim poziomie. Upraszczając: oznacza to, że rury te z powodzeniem przeszły próbę czasu i nadal się doskonale sprawują – opowiada Piotr Bertram.
W przypadku instalacji ogrzewania płaszczyznowego najpowszechniej stosowane są rury grzewcze z tworzyw sztucznych z barierą antydyfuzyjną zapobiegającą przenikaniu tlenu do instalacji, rury wielowarstwowe z wkładką aluminiową oraz rury miedziane. Ich średnica to zwykle 12 i 14 mm przy ogrzewaniu ściennym lub 16, 18 lub 20 mm przy zastosowaniach podłogowych.
- Bazowym materiałem rur tworzywowych jest polietylen usieciowany PE-X lub o zwiększonej wytrzymałości na wysoką temperaturę PE-RT – wyjaśnia Karolina Szymanowicz, inżynier produktu ogrzewanie podłogowe Purmo. - Procesy sieciowania polietylenu PE-X lub uszlachetniania PE-RT zapewniają trwałość oraz wytrzymałość termiczną i mechaniczną materiału, co gwarantuje niezmienne właściwości podczas wieloletniej eksploatacji. Rury z tworzyw sztucznych nie ulegają korozji, a duża gładkość wewnętrznej powierzchni sprzyja niskim stratom ciśnienia oraz przeciwdziała zaleganiu osadów. Dodatkowo takie rury cechują się elastycznością i małym promieniem gięcia, co wpływa na łatwość i szybkość montażu – dodaje. 
 
WAŻNE PARAMETRY. Instalacje z rurami z tworzyw sztucznych mają w swojej ofercie wszyscy czołowi producenci instalacji ogrzewania podłogowego. Mniej popularne są rury wykonane z miedzi. Głównie dlatego, że koszt metra materiału jest wyższy, niż metra rury tworzywowej. Jednak rury miedziane instaluje się w trochę inny sposób - mogą być układane z większymi rozstawami, co sprawia, że zużywa się je w mniejszej ilości.
Zwoje w jakich rury są sprzedawane mają różną długość. Dla instalatora to ważny aspekt, gdyż powinien tak dobierać długość przewodów, by poszczególne pętle układane były z jednego odcinka. To pozwala uniknąć zbędnych połączeń, które są najczęstszym źródłem nieszczelności. Materiał z którego będą wykonane rury, a także wszelkie łączenia muszą być wykonane na tyle precyzyjnie, by te wszystkie elementy gwarantowały odporność na wysokie temperatury i ciśnienie. Jakakolwiek usterka w instalacji zanurzonej w podłodze będzie niezmiernie trudna do usunięcia. Inne elementy instalacji względnie łatwo da się naprawić. Rur zatopionych w betonowej podłodze już nie.
Instalacja rozprowadzająca ciepłą wodę w ogrzewaniu płaszczyznowym musi być w praktyce przystosowana do pracy w temperaturze do 70°C i ciśnieniu roboczym do 0,3 MPa. Wysoce istotnym aspektem jest ich szczelność, która zapobiega dyfuzji tlenu. Jeśli jakimś sposobem ten dostawałby się do obiegu grzewczego, może powodować korozję stalowych elementów instalacji, np. kotłów. Dlatego rury do ogrzewania podłogowego wytwarzane z polietylenu sieciowanego PE-Xc lub polietylenu o zwiększonej odporności termicznej PE-RT muszą posiadać tzw. barierę antydyfuzyjną w postaci specjalnej folii (EVOH). 
 
MIEDŹ ZAMIAST TWORZYWA. Problemu z dyfuzją tlenu nie ma w przypadku rur miedzianych. Sam materiał charakteryzuje się bowiem gazoprzepuszczalnością na zerowym poziomie i nie ma fizycznej możliwości przenikania tlenu poprzez nieuszkodzoną ściankę rury do wody grzewczej. Miedź jest za to narażona na szkodliwe oddziaływanie związków chemicznych znajdujących się w jastrychach. Choć beton, gips czy zaprawa wapienna nie atakują miedzi, to jednak dodatki do wylewek w postaci amoniaku lub azotanów (wykorzystywanych jako środki przyspieszające wiązanie lub chroniące przed zamarzaniem) mogą instalacji zaszkodzić. Nie wolno gołej rury miedzianej zalać wylewką ani zatynkować.
- Dlatego na rdzeniowej rurze miedzianej znajduje się szczelna osłona z tworzywa sztucznego PCV - zauważa Wiesław Krużel, dyrektor ds. technicznych w firmie Wieland Polska. - Osłona nie jest na trwale zespolona z rurą, czyli ta może swobodnie przesuwać się wewnątrz osłony, układ ogrzewania podłogowego pracuje bez naprężeń. Jeżeli zachodzi potrzeba łączenia, takie rodzaje rur łączy się poprzez lutowanie twarde lub zaprasowywanie. Z kolei cienkościenne rury miedziane mają trwale zespolone osłony z tworzywa sztucznego – PE-RT.  W tym przypadku rury łączy się tylko poprzez złączki zaprasowywane. W obu wypadkach zadaniem osłon jest ochrona rury przed uszkodzeniami mechanicznymi do jakich może dojść podczas magazynowania, transportu i montażu oraz odseparowanie od potencjalnie szkodliwego wpływu wylewki – zauważa.
Dodatkowo producenci rur miedzianych stosują specjalne technologie, które sprawiają, że na wewnętrznej powierzchni rur już na etapie produkcji sztucznie wytwarzana jest pasywacyjna warstwa tlenków, która całkowicie chroni rury przed ewentualnymi szkodliwymi czynnikami chemicznymi wody grzewczej. Warto też pamiętać, że miedź jest materiałem, który nie ulega starzeniu, sprawdza się od dziesięcioleci w różnych zastosowaniach, dlatego żywotność instalacji ogrzewania podłogowego jest praktycznie nieograniczona.
ARKADIUSZ KACZANOWSKI
 
Najpopularniejsze typy rur

Rury polietylenowe
Otrzymywane są w wyniku polimeryzacji etenu (etylenu). W celu uzyskania równomiernej wytrzymałości we wszystkich kierunkach dokonuje się procesu sieciowania, czyli wprowadzenia dodatkowych poprzecznych wiązań pomiędzy liniowo rozmieszczonymi makrocząsteczkami. Rury polietylenowe typu PEX występują w wersjach sieciowanych metodami chemicznymi (PE-Xa i PE-Xb) oraz fizycznymi poprzez bombardowanie strumieniem elektronów (PE-Xc). Wytrzymują temperaturę od -110°C do 110°C, a dopuszczalna maksymalna temperatura pracy ciągłej to 95°C
 
Rury wielowarstwowe
Najczęściej złożone z dwóch zewnętrznych warstw polietylenu wysokiej gęstości (PE-HD) lub polietylenu sieciowanego (PE-X i jego odmian) oraz ze środkowej warstwy z aluminium. Powstają ze zgrzewanych w sposób ciągły rur aluminiowych, do których od wewnątrz i na zewnątrz wtłacza się warstwę tworzywa. Warstwa aluminium jest ważna ze względu na wydłużenia cieplne. Rury wielowarstwowe są przeznaczone do transportowania czynnika grzewczego o temperaturze do +95°C i ciśnieniu roboczym do 1 MPa. Zakres średnic wynosi 10-50 mm.
 
Rury miedziane
Odporne na korozyjne działanie zimnej i ciepłej wody oraz nieutleniających kwasów, a także zmiany temperatury. Całkowicie antydyfuzyjne oraz odporne na uszkodzenia mechaniczne i działanie związków chemicznych w otoczeniu dzięki zastosowaniu płaszcza ochronnego (nieogranicza przewo­dzenia ciepła). Dzięki bardzo dobrej plastyczności wyginanie łuków nie sprawia żadnych problemów nawet w niskich temperaturach. Kompozytowa cienkościenna rura miedziana z trwale zespoloną osłoną z tworzywa sztucznego PE-RT jest o ok. 50% lżejsza i 40% tańsza od klasycznej rury miedzianej stosowanej dotychczas w ogrzewaniu płaszczyznowym, a zachowuje parametry odpornościowe rury klasycznej.
 
REKLAMA

REKLAMA

Newsletter

Najciekawsze artykuły z naszego serwisu codziennie w Twojej skrzynce
REKLAMA