Partner portalu:
REKLAMA
×

Szukaj w serwisie

REKLAMA

Ogrzewanie powierzchniowe to atrakcyjny sposób na utrzymywanie żądanej temperatury, także w małych pomieszczeniach. Obok bardzo popularnego obecnie ogrzewania podłogowego zwolenników zyskuje także wodne ogrzewanie ścienne. Dzięki swoim cechom użytkowym rozwiązanie to jest idealnym sposobem na ogrzanie praktycznie każdej łazienki.

Za zastosowaniem ogrzewania ściennego przemawia także fakt, że powierzchnie łazienek są z reguły stosunkowo niewielkie, zaś same podłogi mają zwykle nieregularny kształt, określany m.in. przez posadowione w nich miski ustępowe, asymetryczne wanny itp. Niewielkie kubatury łazienek sprawiają ponadto, że ich użytkownicy siłą rzeczy stoją (przebywają) stosunkowo blisko ścian, co z jednej strony poprawia subiektywne odczuwanie komfortu cieplnego, z drugiej zaś wpływa na oszczędność energii wydatkowanej na osiągnięcie tego komfortu.

BEZ DRABINKI NA ŚCIANIE. Umieszczenie wodnej pętli grzewczej pod powierzchnią ściany sprawia, że staje się ona w ten sposób niczym innym, jak bardzo dużym, niewidocznym grzejnikiem radiacyjnym. Dzięki ogrzewaniu ściennemu można z przestrzeni łazienki wyeliminować klasyczne grzejniki płytowe bądź drabinkowe, co ma znaczenie w szczególnie małych łazienkach. Zastosowanie ogrzewania ściennego jako jedynego źródła ciepła w łazience nie wyklucza możliwości np. suszenia ręczników, czego niezmiennie oczekuje się od wszystkich źródeł ciepła przewidzianych do łazienek. Wprost przeciwnie, odpowiednio zaprojektowany wieszak na ręczniki, umożliwiający ich swobodne zwisanie całą powierzchnią w bezpośredniej bliskości ściany, pozwala na ich wysuszenie w stosunkowo niedługim czasie.

FUNKCJE GRZANIA. Ogrzewanie ścienne jako ogrzewanie płaszczyznowe ma podobne własności do ogrzewania podłogowego, choć jest też kilka istotnych różnic. Po pierwsze temperatura powierzchni grzejnej może wynosić do 35°C, co oznacza większą wydajność cieplną systemów grzejnych – 90% ciepła emitowane jest na drodze promieniowania, zaś tylko 10% na drodze konwekcji. Po drugie – w wodnych systemach ogrzewania ściennego można zastosować mniejsze przykrycie rur (ok. 1,5 cm; w ogrzewaniu podłogowym jest to ok. 4,5 cm), dzięki czemu mniejsza jest bezwładność cieplna i lepsza (dokładniejsza) regulacja temperatury w pomieszczeniu. Cieńsze przykrycie zachęca do stosowania takich systemów przy renowacji budynków (całkowita grubość 3-4 cm). Wreszcie, w okresie letnim można wykorzystać takie systemy jako instalacje chłodzące, choć w przypadku łazienek funkcja ta ma dalece mniejsze znaczenie niż w innych typach pomieszczeń.
Systemy ogrzewania ściennego można łączyć z ogrzewaniem podłogowym – szczególne znaczenie ma to w małych pomieszczeniach, właśnie takich jak łazienki. Tynk powinien być odporny na temperaturę 50°C, o dobrej przewodności cieplnej (min. 0,37 W/mK) i o małej wydłużalności cieplnej. Powierzchnia jednej ściany zwykle powinna wystarczyć na pokrycie zapotrzebowania na ciepło, a usytuowanie pętli grzewczych powinno być w okolicy otworów okiennych – najlepiej pod nimi.
Usytuowane meble mogą ograniczać ciepło emitowane przez płaszczyznę grzewczą. Aby tego uniknąć należy odsunąć meble 5 cm od ściany. W celu uniknięcia pęknięć na ścianie w warstwie tynku mocuje się siatkę wzmacnianą włóknem szklanym o oczkach nie mniejszych niż 7x7 mm. Taśma brzegowa powinna być użyta w celu kompensacji wydłużeń cieplnych. W budynkach słabo ocieplonych powinna być użyta dodatkowa izolacja od strony wewnętrznej ok. 3 cm. Odległość rur od otworów okiennych i drzwiowych powinna wynosić co najmniej 10 cm.

NA MOKRO I NA SUCHO. Praktycznie każdy z producentów systemów ogrzewania ściennego oferuje je w dwóch głównych odmianach – do zabudowy suchej oraz mokrej. Mimo szeregu niuansów technicznych odróżniających systemy poszczególnych producentów, zasadnicze prawidła ich montażu (szczególnie w systemach „mokrych”) są praktycznie identyczne. Postawą każdego systemu, tak jak w układach podłogowych, stanowi rura tworzywowa, najczęściej o średnicy 14 lub 10,1 mm. Wykorzystać można rury wielowarstwowe z wkładką z aluminium, bądź też jednowarstwowe rury z litego tworzywa (głównie polietylenu), koniecznie zaopatrzone w warstwę antydyfuzyjną. Z rur tych tworzy się na wybranych ścianach pętle grzewcze zgodnie z precyzyjnymi wytycznymi producenta każdego z systemów. Warto jednak pamiętać, że wysokość pojedynczego pola grzewczego nie powinna przekraczać 2 m (najwyższa jest wydajność jednostkowa pól o wysokości do 1,5 m).
Mocowanie rur do ścian różni się w przypadku obu typów zabudowy – w zabudowie mokrej mocuje się je w specjalnych listwach przytwierdzanych do ściany, zaś w zabudowie suchej trafiają one do specjalnie w tym celu wydrążonych kanałów w powierzchni płyt systemowych. Odpowiednie wyprofilowanie listew z jednej strony umożliwia przytwierdzenie do nich rur praktycznie bez użycia żadnych specjalistycznych narzędzi (poprzez proste zaciskanie), z drugiej zaś ułatwia zachowanie precyzyjnych odstępów pomiędzy kolejnymi pętlami.
Systemy ogrzewania ściennego w technologii suchej pozwalają na ich wykorzystanie także w ściankach o konstrukcji lekkiej, w budownictwie drewnianym itp. Przykładem takiego rozwiązania jest m.in. system firmy Rehau, oparty o wykorzystanie płyt gipsowych z wyfrezowanymi lamelami oraz konfekcjonowanymi rurami „Rautherm” S 10,1 x 1,1 mm mocowanymi w rozstawie 45 mm, ułożonymi w formie ślimaka. Firma w ramach systemu dostarcza dwa elementy nośne różnej wielkości, co pozwala osiągnąć wysoki stopień pokrycia ścian powierzchniami aktywnymi termicznie. Ściany, które nie są aktywne termicznie są tu przykrywane płytami kartonowo-gipsowymi o grubości 15 mm.
JÓZEF WOJEWNIK



WYTYCZNE DLA WYKONANIA OGRZEWANIA ŚCIENNEGO METODĄ TRADYCYJNĄ NA MOKRO NA PRZYKŁADZIE SYSTEMU UNIVERSA-\"RADIANOX\" 14 MM
– wysokość pola grzewczego maksymalnie do 2 m (najbardziej wydajne do 1,5 m wysokości),
– w pomieszczeniach nie przekraczających 8 m długości nie wymaga się dylatowania,
– maksymalna długość obiegu to 60 m (dla rury śred. 14 mm),
– rozstaw pętli ułożonych na listwach ściennych w odstępie od 5 do 25 cm (wg projektu),
– rurę zasilającą należy podłączyć od spodu pola, a powrotem zakończyć na górze,
– na ścianie z elementów ceramicznych należy zastosować pod listwę płytę izolacyjną Heraklit (w przypadku ścian z bloczków typu Ytong lub Hebel można montować listwy montażowe bezpośrednio na ścianie),
– rozstaw listew co 70 cm,
– tynkowanie należy wykonać dwuwarstwowo,
– rodzaj zastosowanego tynku może być dowolny (tynki gipsowe – temp. zasilania nie powinna przekraczać 35°C),
– próbę ciśnieniowa należy wykonać jak przy ogrzewaniu podłogowym,
– zastosowana średnica rury nie wymaga odpowiet-rzników (średnice większe mogą się zapowietrzać)

REKLAMA

REKLAMA

Newsletter

Najciekawsze artykuły z naszego serwisu codziennie w Twojej skrzynce
REKLAMA