Partner portalu:
REKLAMA
×

Szukaj w serwisie

REKLAMA
Pojęcie „wanna z tworzyw sztucznych” w świadomości znakomitej większości uczestników rynku jednoznacznie kojarzy się z wannami akrylowymi. Nie są one jednak jedyną propozycją dla klientów gustujących w tworzywowych przyborach sanitarnych. Na rynku od dłuższego już czasu funkcjonują produkty bardzo zbliżone wyglądem do akrylowych wanien i brodzików, jednak istotnie różniące się konstrukcją i właściwościami techniczno-użytkowymi.
Wiele firm z tzw. wysokiej półki oferuje wanny wykonane z rozmaitych materiałów solid surface, jednak wysoka cena takich modeli skutecznie ogranicza ich szersze zastosowanie. Na drugim biegunie rynku wyposażenia łazienek można odnaleźć wyroby (tak wanny, jak i brodziki), których cena czyni zdecydowanie bardziej dostępnymi. Chodzi tu o żelkotowo-poliestrowe wyroby, cechujące się charakterystyczną, laminarną budową.
Wanny tego typu funkcjonują na rynku od dłuższego już czasu, nie mogąc wyjść z cienia akrylowej konkurencji. Zdaniem producentów wanien poliestrowych, ich pozycji na rynku zaszkodziła nie najlepsza opinia na ich temat, która była wynikiem masowego pojawienia się wielu produktów pochodzenia „garażowego”, w których np. zamiast specjalnych żelkotów sanitarnych stosowano gatunki szkutnicze itp. Niezależnie od tego, są one szczególnie popularne w USA, Kanadzie i Wielkiej Brytanii, czyli w krajach, gdzie na skutek zaszłości historycznych wanny wolno stojące (w tym tradycyjne claw foot) wciąż spotykają się z dużym zainteresowaniem. Do firm takich jak m.in. Aquaglass, ARP Bathtubs, Banya Corporate, Fiber-Fab czy też MAAX/Aker Plastics należy znaczny udział rynku wanien i brodzików.
Również w Polsce funkcjonuje kilka firm zajmujących się produkcją tego typu wanien. Łódzkie firmy Tomart i Sanitplast specjalizują się w wannach wolno stojących. Z kolei większość oferty firm Laminal i Protech TM to wanny zbliżone formą do popularnych modeli akrylowych, tzn. przeznaczone do montażu na stelażu i obudowaniu np. płytami gipsowo-kartonowymi.

POLIESTROWY SANDWICH. Pomimo pewnego wizualnego podobieństwa wanien poliestrowych do modeli akrylowych, ich budowa, a co za tym idzie technologia wytwarzania różnią się zdecydowanie. O ile wanny akrylowe wykonywane są techniką termoformowania jednolitej płyty akrylowej, o tyle wanny poliestrowe (w USA dla tego materiału przyjęła się skrótowa nazwa FRP) powstają dzięki technologii zbliżonej do wytwarzania kadłubów łodzi z włókna szklanego. Odpowiednio zabarwiony laminat poliestrowy (żywica + włókno szklane) jest natryskiwany na formę (a w zasadzie formy), nadającą przygotowywanym elementom wanien oczekiwany kształt. Elementom (a nie elementowi!) ponieważ dwie tak przygotowane „skorupy” z laminatu (wewnętrzna i zewnętrzna) są ze sobą sklejane, po wcześniejszym przedzieleniu ich warstwą materiału wzmacniającego. Identycznie jak w wannach akrylowych dodatkowemu wzmocnieniu podlega dno, przenoszące najwięcej obciążeń. Jednym z efektów takiej technologii jest stosunkowo duża, wahająca się zazwyczaj w granicach 10-40 mm grubość wanien. Jest ona jednym z sekretów wytrzymałości mechanicznej tych wyrobów. Tak przygotowane wanny mogą odznaczać się znaczną, osiągającą 80 kg masą, dzięki której wanny mają samonośną, stabilną konstrukcję i nie są głośne przy napełnianiu wodą. Jednym z narzucających się sposobów wykorzystania tej cechy materiału jest produkowanie klasycznych, wolno stojących wanien typu claw foot.

NIEWIDOCZNE WZMOCNIENIE. Opisana powyżej technologia to oczywiście swoisty model; metody wytwarzania wanien (oraz innych elementów wyposażenia łazienek) stosowane przez ich producentów są stosunkowo zbliżone. Niemniej jednak każdy z wytwórców stara się wprowadzać sobie tylko właściwe modyfikacje. Największe różnice dotyczą środkowej warstwy materiału wanny, stanowiącej niejako jej rdzeń. Polska firma Sanitplast stosuje np. autorskie rozwiązanie wykorzystujące w tej roli specjalny materiał będący mieszanką wypełniaczy mineralnych (m.in. mączka dolomitowa) i lepiszcza, którym jest żywica poliestrowa. Z kolei amerykańska firma Aker stosuje zbrojenie z półcalowej warstwy drewna balsa. Rozwiązanie takie zwiększa tzw. powierzchnię kontaktową oraz eliminuje puste przestrzenie mogące osłabiać dno. Tak przygotowana (po obustronnym „oblaniu” mieszanką żywicy poliestrowej i włókna szklanego) struktura typu „sandwich” jest bardzo wytrzymała. Bardzo częstym (jeśli nie najpowszechniejszym) rozwiązaniem jest stosowanie sztywnej pianki poliuretanowej, która poza wzmocnieniem także izoluje wannę termicznie i akustycznie.

ŻELKOTOWE WYKOŃCZENIE. Wierzch wanien poliestrowych powleka warstwa specjalnego, sanitarnego żelkotu, w dużym stopniu określającego cechy użytkowe wanny oraz, co bardzo ważne, także jej kolorystykę. Najpowszechniejsze są białe wanny oferujące atrakcyjny połysk. Niezależnie od tego klienci mogą zamówić konkretne modele wanien w wielu kolorach z palety RAL.
Poza znaczną odpornością mechaniczną wierzchnia warstwa żelkotu odznacza się odpornością na działanie wielu środków chemicznych (acetony, różnego typu lakiery) oraz na wysokie temperatury (do 90°C). Obecnie stosowane żelkoty sanitarne zdecydowanie różnią się jakościowo od swych poprzedników. Firmom chemicznym – dostawcom półproduktu – udało się dalece ograniczyć prawdopodobieństwo wystąpienia przebarwień lub spękań wierzchnich warstw wanien, które dosyć często zdarzały się w modelach poprzednich generacji. Dużą zaletą pokryć żelkotowych jest możliwość ich stosunkowo prostej i niekosztownej regeneracji.

W SŁUŻBIE ZDROWIU. „Cywilne” wanny kąpielowe o konstrukcji poliestrowej swą popularnością ustępują modelom akrylowym. Zdecydowanie większe znaczenie materiał ten ma w segmencie tzw. wanien kąpielowo-rehabilitacyjnych, przeznaczonych dla osób starszych lub niepełnosprawnych. Są to na ogół stosunkowo głębokie (nawet ponad 1 m głębokości) wanny, w których bocznych ściankach zamontowane są równie wysokie drzwi, niezbędne z punktu widzenia przewidywanego zastosowania. Jak można się domyślić, decydujące znaczenie ma zapewnienie szczelności tych drzwiczek, nawet po obciążeniu wanny masą wody i kąpiącej się osoby. Jej uzyskanie umożliwia m.in. właśnie duża sztywność wielowarstwowej skorupy wannowej, przygotowanej w technologii „sandwich”. Poza tym najnowsze gatunki żelkotów sanitarnych stanowiących pokrycie takich wanien odznaczają się dużą odpornością chemiczną i mechaniczną. Umożliwiają one praktycznie nieograniczone korzystanie z kąpieli solankowych, kwasowęglowych, tlenowych, piankowych oraz aromatycznych z dodatkami roślinnymi. Cechy te sprawiają, że w dużych ośrodkach sanatoryjnych i wodoleczniczych (gdzie z terapeutycznych kąpieli może korzystać kilkadziesiąt osób na dobę) wanny żelkotowo-poliestrowe stanowią znakomitą większość wanien stosowanych do balneoterapii.
ANDRZEJ TOPCZEWSKI
REKLAMA

REKLAMA

Newsletter

Najciekawsze artykuły z naszego serwisu codziennie w Twojej skrzynce
REKLAMA