Partner portalu:
REKLAMA
×

Szukaj w serwisie

Aby funkcjonowały poprawnie i bezawaryjnie wymagają dokładnego montażu

REKLAMA

Łazienkowe odwodnienia liniowe pojawiły się na polskim rynku niespełna 2 lata temu. W krótkim czasie zdążyły zaskarbić sobie przychylność klientów oraz projektantów wnętrz. Fakt ten nie może dziwić, jeśli weźmie się pod uwagę wielość wzorniczych i użytkowych atutów takich rozwiązań.  Ich pozorna prostota, która tak ujmuje użytkowników może mylić - aby funkcjonowały poprawnie i bezawaryjnie wymagają dokładnego montażu przeprowadzanego z wykorzystaniem materiałów i akcesoriów odpowiedniej jakości.

DUŻA estetyka oraz wielka łatwość oddzielania \"mokrych\" i \"suchych\" stref podłogi łazienki to najczęściej podnoszone atuty łazienkowych odwodnień liniowych. Satysfakcja użytkowników tych systemów będzie jednak pełna tylko wówczas, gdy będą one zamontowane prawidłowo, zgodnie ze wszystkimi zasadami sztuki budowlanej.
Montaż większości dostępnych na rynku systemów liniowych odwodnień łazienkowych jest bardzo zbliżony, ponieważ ich zasadnicza konstrukcja jest podobna. Co więcej  zasadnicze czynności przy wbudowywaniu odwodnień liniowych w podłogę łazienki są bardzo podobne do tych wykonywanych przy zabudowywaniu klasycznych punktowych wpustów podłogowych. Niewielkie różnice przy montażu systemów różnych producentów wynikają z drobnych niuansów o charakterze konstrukcyjnym.
Pierwszym krokiem ku montażowi odwodnienia liniowego, zaraz po dokładnym umiejscowieniu jego rynny, jest ustawienie wysokości jego korpusu względem stropu. Umożliwiają to nogi o regulowanej wysokości, które w przypadku większości dostępnych na rynku systemów posiadają stopy pokryte elastycznym tworzywem sztucznym, tłumiącym przenoszenie drgań na elementy konstrukcyjne budynku. Należy przy tym pamiętać, że górna krawędź odpływu stanowi z reguły jednocześnie najniższy punkt podłogi łazienki. Wysokość, na jaką ustawiony jest korpus odpływu w przypadku większości dostępnych na rynku systemów musi się równać sumarycznej grubości wszystkich warstw składających się na podłogę łazienki.
W większości przypadków regulacja wysokości odbywa się poprzez obrót samych nóg (zamocowanie gwintowane). Jedynie nóżki systemu \"Showerdrain\" firmy ACO mają postać pionowych szyn, w których ustalenie wymaganej wysokości sprowadza się do odpowiednio silnego zaciśnięcia śrub mocujących. Podstawy nóg wyposażone są w otwory, przez które przechodzą kołki trwale przytwierdzające korpus odwodnienia do podłoża.
Kolejną czynnością  montażową jest precyzyjne poziomowanie korpusu wpustu, także przez regulację długości poszczególnych nóżek, tyle, że bardziej dokładną niż w poprzednim stadium montażu. Wykorzystuje się do tego celu zwykłą poziomicę.
Czynności tej powinna być poświęcona szczególna uwaga, ponieważ widoczna z zewnątrz górna krawędź korpusu leży w jednej płaszczyźnie z podłogą łazienki. Ponadto idealne wypoziomowanie rynny odwodnienia zdecydowanie ogranicza możliwość zalegania w jej wnętrzu wody i zanieczyszczeń pozostałych po kąpieli. W systemie \"CeraLine\" firmy Dallmer istnieje ponadto możliwość dodatkowego poziomowania samego rusztu przykrywającego już po zamontowaniu korpusu odwodnienia i obłożeniu go płytkami.

MONTAŻ SYSTEMU ODPŁYWOWEGO. Po wypoziomowaniu korpusu odwodnienia przystępuje się do montażu systemu odpływowego. Należy oczywiście pamiętać o szczególnie starannym wykonaniu tych czynności, ponieważ w dużym stopniu zależeć od nich będzie pewne i bezawaryjne działanie całego odpływu.  Podobnie jak nóżki rynien, także korpusy syfonów bywają wyposażone w elementy tłumiące przenoszenie drgań i szumów.
Kolejnym etapem montażu jest bardzo dokładne zanurzenie korpusu rynny oraz elementów systemu odpływowego w jastrychu. Opisywane systemy legitymują się klasą obciążalności K3, co oznacza możliwość obciążania podłogi masą do 300 kg. Aby ten wynik był osiągnięty w rzeczywistości, należy bezwzględnie unikać tzw. pustek, które mogą osłabić wytrzymałość całej konstrukcji. Należy pamiętać, że w przypadku, gdy łazienka zlokalizowana jest bezpośrednio nad pomieszczeniem nie ogrzewanym (np. garaż) niezbędne jest ułożenie pod jastrychem dodatkowej warstwy izolacyjnej. Podobnie zaostrzony reżim obowiązuje w sytuacji, gdy strop, na którym leży podłoga łazienki jest przegrodą przeciwpożarową.
Podłoga łazienki w obrębie kabiny prysznicowej musi mieć odpowiedni, ok. 1-2% spadek w kierunku rynny odwodnienia. Mimo że nadanie podłodze takiej formy jest dalece prostsze od nieckowego kształtu wymaganego przy wpustach punktowych, wybrani producenci oferują dodatkowe akcesoria ułatwiające tę czynność. Przykładem jest system \"Showerdrain\" firmy ACO, w którym zastosowano tracone profile ułatwiające odpowiednie wyprofilowanie (nachylenie) podłogi łazienki podczas nakładania szlichty. Należy bezwzględnie pamiętać, aby warstwa wylewki nie była zbyt gruba, tzn. powinno się zostawić dokładnie tyle miejsca, aby przyklejone płytki ceramiczne stykały się dokładnie z górną, widoczną od góry krawędzią odpływu.

HYDROIZOLACJA - KLUCZOWY ETAP. Po dostatecznym stwardnieniu jastrychu można przystąpić do wykonania hydroizolacji.  Jest to kluczowy element montażu łazienkowego odwodnienia liniowego: to właśnie przy tej czynności popełnianych jest najwięcej błędów. W przypadku zwykłych warunków należy zastosować dwie warstwy hydroizolacji. Wskazana jest przy tym zmiana kierunku ruchu wałka lub pędzla przy nakładaniu obu warstw z poprzecznego na podłużne lub odwrotnie. Przy wykonywaniu tej operacji należy zwrócić szczególną uwagę, aby nie było nawet niewielkich przerw w warstwie izolacyjnej, w szczególności w bezpośrednim sąsiedztwie korpusu odwodnienia liniowego. Przenikanie wilgoci przez niewłaściwie położoną warstwę izolacji może skutkować trwałym zawilgoceniem, wraz z jego wszystkimi szkodliwymi następstwami.
Jeśli producent odwodnienia liniowego nie dostarczył środka izolacyjnego w komplecie, w tym celu mogą być stosowane specjalistyczne hydroizolacje przewidziane do wykorzystania w podobnych przypadkach. Przynajmniej kilka specyfików tego typu mają w ofercie praktycznie wszyscy wytwórcy specjalistycznej chemii budowlanej.
Obie warstwy hydroizolacji muszą być dodatkowo w bezpośrednim sąsiedztwie korpusu odpływu przedzielone specjalnym mankietem (matą) uszczelniającym, zwykle dostarczanym w komplecie przez producenta odwodnienia. Jeśli nie jest on dostępny w komplecie, to podobnie jest w przypadku hydroizolacji wykorzystać tu można rozwiązania stosowane przy uszczelnianiu klasycznych wpustów punktowych. Należy je (wykonane są one zwykle ze specjalnej wodoodpornej włókniny) tylko odpowiednio przyciąć w celu dopasowania ich wielkości do kształtu i rozmiarów rynny odwodnienia. Klej fabrycznie naniesiony na kołnierz korpusu systemu odpływowego (rozwiązanie takie stosuje m.in. firma TECE w systemie \"TECEdrainline\") gwarantuje jego całkowicie hermetyczne połączenie z mankietem. Nieco inaczej przyklejanie maty wygląda w systemie \"Vising\" firmy Viega. Po usunięciu specjalnej folii chroniącej powierzchnię kołnierza rynny przed uszkodzeniem należy użyć specjalistycznego kleju dostarczanego w komplecie przez producenta.

FUGA - TYLKO ELASTYCZNA. Ostatnim stadium montażu jest przyklejenie płytek podłogowych. Jako że bezpośrednie okolice liniowego odwodnienia łazienkowego stanowią obszar koncentracji wielu naprężeń, bruzda pomiędzy płytami a krawędzią rynny odpływowej powinna być wypełniona spoiną elastyczną. Wielu specjalistów przedkłada w tym przypadku wypełniania silikonowe ponad elastyczne fugi na bazie mineralnej, motywując to większą elastycznością silikonu oraz faktem, że łatwiej jest go wymienić na nową spoinę w przypadku trwałej utraty własności dotychczasowego wypełnienia.
JÓZEF WOJEWNIK

 

ZDANIEM SPECJALISTY
Tomasz Hyla, doradca techniczny w firmie Viega Sp. z o.o.

- W przypadku takich systemów jak łazienkowe odwodnienia liniowe pierwotną kwestią powinien być precyzyjny projekt architektoniczny. Powinien on określać nie tylko wymiary kabiny, jak i całej łazienki, ale także rozmiary i ilość zastosowanych płytek użytych do wykończenia podłogi oraz typ rusztu przykrywającego odwodnienie. Na tej podstawie instalator może dość precyzyjnie określić miejsce, gdzie ma być zamontowana rynna odpływu liniowego. Unika się w ten sposób m.in. kłopotliwego docinania płytek.
Przy samym montażu systemu fundamentalne znaczenie ma odpowiednia, zgodna z zasadami sztuki izolacja przeciwwilgociowa całości. Podstawowe wersje oferowanych na rynku systemów odwodnień liniowych z przyczyn ekonomicznych bywają pozbawione kompletnych akcesoriów i materiałów do prawidłowego wykonania hydroizolacji. Część instalatorów nie zdaje sobie sprawy, że powinni je skompletować i zastosować już we własnym zakresie. Skutki są takie, że hydroizolacja bywa wykonywana niewłaściwie, lub tylko częściowo.

 

ODPŁYW TUŻ PRZY ŚCIANIE
Jedną z opcji umieszczenia odwodnienia liniowego w łazience jest jego montaż bezpośrednio przy ścianie. Z myślą o takim zastosowaniu, producenci systemów odwodnień liniowych dostarczają korpusy rynien o specjalnie w tym celu zmodyfikowanej budowie. W takim przypadku kołnierz korpusu bezpośrednio przylegający do ściany jest wywinięty do góry. Zasady montażu są w takim przypadku analogiczne jak w przypadku montażu rynny odpływowej na środku podłogi Đ kołnierz korpusu przylegający do ściany pokrywany jest min. 2 warstwami hydroizolacji, matą uszczelniającą  i finalnie płytkami ceramicznymi. Podobne reżimy wykonawcze obowiązują w przypadku coraz powszechniejszych odwodnień narożnych, tyle tylko, że ich montaż jest bardziej pracochłonny z uwagi na ich dalece bardziej złożony kształt (obwód).

 

DODATKOWA RAMA
Nieco bardziej rozbudowanym pod względem konstrukcyjnym systemem jest seria odwodnień liniowych \"Visign\" firmy Viega oznaczona jako ER. Wyposażone są w oddzielne, regulowane ramy na ruszt. System gwarantuje możliwość precyzyjnego pozycjonowania tych ram dzięki dodatkowej regulacji bocznej. Ten z pozoru drobny, ale przydatny szczegół pozwala precyzyjnie dopasować ustawienie widocznej od góry części odpływu do przebiegu fug. Dostępne w komplecie podkładki dystansowe pozwalają na pewną regulację ramy także w zakresie góra-dół. (rys. Viega)

 

RUSZT Z WYPEŁNIENIEM
Część firm proponuje ruszty przykrywające odwodnienie liniowe w formie korytek, które wypełniane są fragmentami płytek ceramicznych, z reguły tymi samymi, którymi pokryta jest podłoga łazienki. Odpowiednio przycięte fragmenty płytek powinny być przyklejane przy wykorzystaniu elastycznego kleju, np. na bazie silikonu lub żywicy epoksydowej. Bezwzględnie przed tą operacją należy się jednak upewnić co do przydatności konkretnego gatunku kleju do płytek ceramicznych. (fot. TECE)





ODPŁYWOWY MINIMALIZM
Nieco więcej uwagi wymaga montaż systemu \"CeraLine\" oferowanego przez firmę Dallmer. Jego projektanci zdecydowali się na skrajny minimalizm - w tym systemie, poza rusztem przykrywającym, nie ma żadnych elementów widocznych od góry. Górne krawędzie korpusów tego systemu wygięte są w poziomy kołnierz, który jest w całości osadzony bezpośrednio w betonowym jastrychu. Rolę głównej krawędzi odwodnienia, po której woda spływa do jego wnętrza spełniają brzegi płytek ceramicznych pokrywających podłogę łazienki. Montaż tego systemu wymaga od wykonawcy szczególnie dużej dokładności - aby zapewnić stałą (6 mm) szerokość szczeliny między rusztem a płytami, muszą być one przyklejane (i ewentualnie docinane) bardzo starannie. (fot. Dallmer)












MONTAŻ SYFONU
Ostatnim punktem montażu łazienkowego odwodnienia liniowego jest umieszczenie w korpusie kompletnego zasyfonowania z osadnikiem zanieczyszczeń. Jego czyszczenie odbywa się od góry, po zdjęciu ozdobnego rusztu przykrywającego. Osadniki syfonów wychwytują wszystkie zanieczyszczenia stałe, które przedostają się przez szczelinę odwodnienia. Ważnym jest, aby po każdorazowym umieszczeniu syfonu w korpusie zalać go wodą w celu uniemożliwienia przedostawania się nieprzyjemnych zapachów z kanalizacji do wnętrza łazienki. (fot. Kessel)

 

 

 

REKLAMA

REKLAMA

Newsletter

Najciekawsze artykuły z naszego serwisu codziennie w Twojej skrzynce
REKLAMA