Partner portalu:
REKLAMA
×

Szukaj w serwisie

REKLAMA

Na trudne podłoża

Układanie płytek ceramicznych na tzw. trudnych podłożach zazwyczaj wiąże się z pewnymi problemami, na które należy być przygotowanym już na etapie planowania realizacji. Pod uwagę należy wziąć nie tylko prace związane z właściwym przygotowaniem nawierzchni, ale także dobór, w zależności od rodzaju podłoża, odpowiedniego kleju.

Inwestorzy, wykonawcy z trudnymi podłożami najczęściej mają do czynienia w przypadku pomieszczeń starych, podlegających modernizacji czy renowacji, kiedy bez przeprowadzenia określonych zabiegów naprawczych nie jest możliwe bezpośrednie ułożenie okładziny. Do takich trudnych podłoży zalicza się stare okładziny ceramiczne, podłoża metalowe, podłoża pokryte farbą olejną. To także stare posadzki drewniane, płyty OSB, które ze względu na niestabilność podkładu, złą jakość drewna spowodowaną wieloletnim użytkowaniem, niejednorodność powierzchni oraz zabrudzenia traktowane są jako podłoża krytyczne. Trudne podłoża to także: beton komórkowy, płyty gipsowo-kartonowe, posadzki anhydrytowe, posadzki z zamontowanym ogrzewaniem podłogowym, a także posadzki na zewnątrz budynku, np. tarasy lub balkony. Kazde z wymienionych podłoży wymaga indywidualnego podejścia i przeprowadzenia takich prac, w wyniku których uzyska się stabilne, równe, czyste i o dobrej przyczepności podłoże.

Płytka na farbie i starej okładzinie.
Najprościej rzecz się przedstawia w przypadku powierzchni pomalowanych emaliami olejnymi, winylowymi lub pokrytymi lakierami. W takiej sytuacji konieczne jest zmatowienie powierzchni przy zastosowaniu papieru ściernego o odpowiedniej granulacji. Przy czym należy pamiętać o tym, by nie pozostawiać resztek farby bądź lakieru, bowiem może to niekorzystnie wpłynąć na parametr przyczepności. Ponadto, przed nałożeniem zaprawy klejowej konieczne jest zagruntowanie podłoża odpowiednim preparatem gruntującym.
Sprawdzenie przyczepności konieczne jest także przy klejeniu płytki na starą okładzinę ceramiczną. Kontrola przyczepności odbywa się poprzez obstukanie każdej płytki i usunięcie tych, które wydają głuchy dźwięk. Usunięcia wymaga także stara zaprawa klejowa, która nie trzyma się podłoża. Powstałe w ten sposób puste miejsca wyrównuje się przy zastosowaniu odpowiedniej zaprawy naprawczej do poziomu odpowiadającego górnej krawędzi starej okładziny ceramicznej. Na tak przygotowane podłoże również nanosi się preparat gruntujący, po wyschnięciu którego można przystąpić do układania nowej okładziny ceramicznej przy zastosowaniu wysokoelastycznego kleju.
Stare okładziny ceramiczne, za wyjątkiem płytek glazurowanych o śliskiej, błyszczącej powierzchni, z reguły nie wymagają przeprowadzenia zabiegów mających na celu zmatowienie ich powierzchni.

Płytki na drewnie. Klejenie płytek ceramicznych na podłożach drewnianych, wykonanych ze starych desek, płyt OSB stanowią zupełnie odrębny temat. Tego rodzaju podłoża, ze względu na ich dużą chłonność, ale także ze względu na często zły stan zaliczane są do podłoży krytycznych. W tym, przypadku nie można ograniczyć się do wyboru odpowiedniego preparatu gruntującego i zaprawy klejowej. Często koniecznym zabiegiem jest całkowite odcięcie się od podkładu drewnianego. Po uprzedniej naprawie istniejącego, drewnianego podłoża, polegającej na przymocowaniu desek za pomocą odpowiednich wkrętów i wypełnieniu istniejących szczelin właściwym uszczelniaczem akrylowym (co ma zapobiec przedostawaniu się masy wyrównującej), konieczne jest wykonanie izolacji. Wykonuje się ją przy zastosowaniu odpowiedniej folii lub płyt izolacyjnych.

Jakie kleje do trudnych podłoży. Zaprawy klejowe przeznaczone do klejenia okładzin ceramicznych na trudnych podłożach to przede wszystkim jednoskładnikowe produkty oferowane w postaci proszku przeznaczonego do rozrobienia z wodą. Od zwykłych zapraw klejowych o uniwersalnym zastosowaniu różnią się lepszymi parametrami technicznymi. W przypadku podłoży trudnych konieczne jest bowiem zastosowanie zapraw wysokoelastycznych i o zwiększonej przyczepności. Muszą mieć także zdolność przenoszenia ograniczonych deformacji podłoża, a ich zastosowanie minimalizuje ryzyko powstania ewentualnych, późniejszych uszkodzeń. Do tego typu podłoży stosuje się również elastyczne kleje dyspersyjne, gotowe do bezpośredniego zastosowania. Do klejenia płytek na trudnych podłożach stosuje się także kleje epoksydowe.
Krystyna Juszczuk-Buszko

 

TRUDNE PODŁOŻA NIESTRASZNE
Tomasz Wojtynek, Grupa Atlas
Przy obecnym rozwoju chemii budowlanej materiały okładzinowe można położyć w zasadzie na każde, nawet nietypowe, podłoże. Przyklejając płytki bezpośrednio na powierzchni starej glazury, terakoty lub lastryko, czy też na drewno lub materiały drewnopochodne, pamiętać należy o kilku zasadach, których trzeba przestrzegać przy tego typu realizacjach.
Podstawową sprawą jest określenie, jak stabilne i wytrzymałe jest podłoże. Zastosowanie metody płytka na płytkę – zarówno na posadzce, jak i na ścianie – jest dopuszczalne pod warunkiem, że stara okładzina i mocująca je zaprawa doskonale przylegają do podłoża.
Płytki ceramiczne mają gładką i nienasiąkliwą powierzchnię, co narzuca określone wymagania, dotyczące rodzaju i konsystencji zaprawy klejącej. Powinna ona charakteryzować się zwiększoną elastycznością i przyczepnością. Taką zaprawą jest Atlas Plus. Przed rozpoczęciem prac okładzinowych powierzchnię starych płytek należy starannie oczyścić. Powierzchnia płytek musi być czysta i wolna od zanieczyszczeń zmniejszających przyczepność – szczególnie substancji tłustych, kurzu, piasku lub starej zaprawy.
Zarówno w przypadku powierzchni ze starej okładziny ceramicznej, jak i podłoża drewnianego lub drewnopochodnego, przed położeniem płytek, należy bezwzględnie zagruntować je masą podkładową, np. Atlas Cerplast. W przypadku klejenia na starej okładzinie ceramicznej glazurowanej wskazane jest także częściowe zeszlifowanie warstwy szkliwa. Zapewni to większą przyczepność nowej okładziny do starej. Ewentualne szczeliny między deskami trzeba uszczelnić masą akrylową i ewentualnie wykonać warstwę wyrównującą z samopoziomującego, renowacyjnego podkładu podłogowego Atlas Terplan R, zbrojonego siatką z włókna szklanego. Jednak w tym przypadku jego grubość musi wynosić min. 30 mm. Podkład powinien być wykonany na ułożonej wcześniej folii budowlanej. Jeżeli pomieszczenie ma charakter mokry, jak np. łazienka, kolejnym elementem prac jest wykonanie izolacji z zastosowaniem folii w płynie, takiej jak Atlas Woder E. Do przyklejania płytek, na tak przygotowanej powierzchni, stosujemy wspomnianą już zaprawę klejącą o zwiększonej elastyczności, Atlas Plus.

 

ODPOWIEDNIE ZAPRAWY KLEJOWE
Paweł Goryl-Nieciuński, Kiesel Polska

Instalacja okładzin ceramicznych na trudnych podłożach może sprawić kłopot nawet wykwalifikowanym instalatorom. Problem może stworzyć zarówno określenie właściwości podłoża, jak i dobór odpowiednich produktów. Pomyślny finał instalacji i długoletnia, bezproblemowa eksploatacja posadzki ceramicznej zainstalowanej na trudnym podłożu zależy najczęściej nie tylko od samego kleju, ale w równym stopniu od całego programu produktów do jego przygotowania. Właściwe wykonanie tych prac gwarantuje, że unikniemy błędów już w początkowej fazie instalacji, a klej będzie miał właściwą przyczepność do podkładu. Trudnymi podłożami określane są podkłady odkształcalne, o niskiej przyczepności, nienasiąkliwe lub o zbyt dużej chłonności. To właśnie pod kątem dostosowania kleju do rodzaju podłoża powinniśmy się głównie kierować przy jego wyborze. Rodzaj okładziny i jej wymiary mają również duże znaczenie przy doborze kleju. Na odkształcalnych, niestabilnych podłożach musimy zastosować zaprawę klejową, która zniweluje naprężenia powstające pomiędzy podłożem a sztywną okładziną ceramiczną. W takich przypadkach decydującą rolę odgrywają takie parametry kleju, jak wytrzymałość na zrywanie, elastyczność i przyczepność. Należy więc stosować cementowe zaprawy klejowe określane jako elastyczne. Zwykłe zaprawy takie mogą być stosowane wewnątrz i na zewnątrz budynków i są przystosowane do ogrzewania podłogowego.
Podstawowe właściwości cementowych zapraw klejowych określa europejska norma EN 12004. Oznaczenia na opakowaniach bardzo konkretnie określają możliwość stosowania danego produktu. Dlatego przy wyborze kleju należy się kierować wskazówkami jakie dają nam producenci stosujący się do wymagań tej normy. W przypadku problematycznych podłoży powinniśmy wybierać produkt o jak najwyższych parametrach, gdyż właściwy dobór materiałów w połączeniu z umiejętnością ich stosowania, w praktyce może nas uchronić od kosztownych napraw posadzki lub konieczności jej całkowitej wymiany po bardzo krótkim czasie eksploatacji.

 

REKLAMA

REKLAMA

Newsletter

Najciekawsze artykuły z naszego serwisu codziennie w Twojej skrzynce
REKLAMA