Partner portalu:
REKLAMA
×

Szukaj w serwisie

REKLAMA

Jak zawiesić miskę?
Dokładnie w tym roku mija 30 lat od momentu, kiedy to firma Geberit zaprezentowała pierwszy na europejskim rynku system montażowy do wiszących misek ustępowych. W ciągu trzech dekad zauważalnie zmieniły one obraz współczesnych łazienek. Elementy te upowszechniły się już na polskim rynku zdobywając uznanie tak instalatorów, jak i użytkowników łazienek.

Z jednej strony
umożliwiły stosowanie wiszących misek ustępowych i bidetów w ogóle, z drugiej zaś pozwoliły na montaż umywalek, pisuarów i baterii w ścianach (ściankach) o prefabrykowanej, lekkiej konstrukcji. Otworzyły również szerzej nowym technologiom drzwi domów budowanych z drewna itp.
Pomimo znacznego podobieństwa systemów montażowych pochodzących od różnych producentów, różnią się one szeregiem ważnych z punktu widzenia instalatora niuansów. Różnice te nie są jednak duże, a główne prawidła montażu są wspólne dla wszystkich systemów dostępnych na rynku.
Montaż ten nie jest sam w sobie szczególnie skomplikowany, jednak w jego trakcie należy bezwzględnie przestrzegać kilku podstawowych zasad, co jest warunkiem późniejszej długoletniej i bezproblemowej eksploatacji. Jest to o tyle ważne, że po finalnym obudowaniu stelaża płytami G-K i obłożeniu ich płytkami ceramicznymi praktycznie nie ma możliwości dokonania wszelkich niezbędnych zmian  i napraw, szczególnie w części odpływowej. Zdecydowanie łatwiej jest przy ewentualnych naprawach czy wymianach \"roboczych\" elementów systemu spłukującego. Praktycznie wszystkie mogą być wyjęte przez otwór przykrywany przyciskiem spłukującym.
CZTERY PUNKTY MONTAŻU. Stosunkowo najprostszy i najszybszy jest montaż stelaża równolegle przy masywnej ścianie, w jej bezpośrednim sąsiedztwie. W takim przypadku jest on mocowany tylko w 4 punktach. Wszystkie systemy podtynkowe do zawieszanych misek ustępowych są projektowane i wytwarzane w taki sposób, aby sprostać kontrolnemu obciążeniu masą 400 kg. W trakcie codziennej eksploatacji miska ustępowa nigdy nie jest obciążana nawet połową tej masy. W praktyce maksimum to niewiele ponad 100 kg. Jednak nawet w takim przypadku siła \"odciągająca\" stelaż od ściany może mieć kilkaset niutonów. Dlatego też montażowi stelaża do ściany musi być poświęcona szczególna uwaga. Stosować należy oryginalne akcesoria montażowe dostarczane przez producenta systemu podtynkowego.
Miska ustępowa (a ściślej jej górna krawędź) powinna  być zawieszona na wysokości ok. 43 cm ponad poziomem posadzki łazienki. W przypadku, jeśli z toalety mają korzystać osoby niepełnosprawne wysokość tę należy zwiększyć do 48 cm. Należy o tym zawsze pamiętać -  nieprawidłowe ustawienie wysokości stelaża względem gotowej posadzki to jeden z najczęściej powtarzanych błędów. W przypadku tzw. \"wyższych\", liczących ponad 1 m wysokości wersji stelaży (m.in. model 9.300.300 firmy TECE, \"Duofix\" HG 112 firmy Geberit czy \"Eco Plus\" 8161.2 firmy Viega) w precyzyjnym ustawieniu wysokości stelaża (a co za tym idzie także wysokości, na jakiej zawieszona będzie miska ustępowa, bidet czy umywalka) pomaga umieszczony na ramie wysokich wersji stelaży tzw. znacznik 1 metra. Nie są to jedyne ułatwienia stosowane przez producentów stelaży - m.in. firma Geberit w swych stelażach \"Duofix\" stosuje dodatkowe miarki na stopach skalowane co 1 cm, które dodatkowo ułatwiają wymierzenie odpowiedniej wysokości zawieszenia w.c. i wypoziomowanie całości.
W sytuacji, gdy przycisk uruchamiający ma być umieszczony u góry należy bezwzględnie zachować minimalną, precyzyjnie określoną przez producenta odległość stelaża względem ściany - w przeciwnym razie przycisk po prostu nie zmieści się na \"półce\" tworzonej przez fragment płyty przykrywającej stelaż instalacyjny od góry (np. w przypadku systemu \"TECEprofil\" jest to 19 cm).
MISKA DO ROGU. Narożny montaż wiszącej miski ustępowej to jeden z najlepszych sposobów na racjonalne wykorzystanie przestrzeni, szczególnie małych łazienek. Taką funkcjonalną lokalizację szczególnie docenią m.in. osoby niepełnosprawne, ponieważ pozwala ona na łatwy dojazd i manewrowanie wózkiem w bezpośrednim sąsiedztwie miski ustępowej oraz łatwy montaż dodatkowych uchwytów.
Z technicznego punktu widzenia niewiele różni się on od klasycznego równoległego montażu przy ścianie masywnej. Cała różnica dotyczy wykorzystania innych specjalistycznych łączników o nastawialnej długości, które można przestawić o kąt 45 st. lub inny. W systemie \"TECEprofil\" do narożnego montażu systemu można wykorzystać komplet uchwytów mocujących do ściany 9.380.301 lub uchwyt mocujący 9.380.004. Niezależnie od tego, część producentów oferuje stelaże od początku projektowane z myślą o montażu narożnym (m.in. narożny \"Duofix\" Geberita czy też model 995 C firmy Sanit Eisenberg). Najbardziej widoczną ich cechą jest niewielka szerokość (w przypadku \"Duofixa\" - 56 cm) oraz wąski rozstaw nóg, ułatwiający instalatorowi posadowienie stelaża w rogu pomieszczenia.
W ŚCIANCE SYSTEMOWEJ. Innym popularnym sposobem montażu podtynkowych systemów instalacyjnych jest umieszczanie ich w lekkich ścianach (rusztach), dla których bazę stanowią profile stalowe (np. Rigips, Knauf, UA itp.) lub drewniane. Tego typu ścianki konstrukcyjne mogą być wykonywane ze specjalnych profili systemowych, oferowanych przez producentów samych stelaży. Przykładem są systemy \"Steptec\" firmy Viega, \"GIS\" firmy Geberit oraz \"TECEprofil\" firmy TECE.
Same profile, zwykle o przekroju kwadratu o wklęśniętych do środka wierzchołkach cechują się bardzo dużą wytrzymałością na skręcanie i zginanie. Dodatkowe elementy narożne stosowane w miejscu łączeń poszczególnych odcinków profili dodatkowo wzmacniają całą strukturę. Co warte szczególnego odnotowania, praktycznie tylko z dwóch zasadniczych elementów (profil i wspomniany narożnik) można budować skomplikowane przestrzennie, a przy tym bardzo wytrzymałe i trwałe struktury.
Co ważne, konstrukcja całej ścianki z takich profili może być całkowicie zmontowana w firmie instalacyjnej, a następnie przywieziona na miejsce i w szybki sposób zamontowana, czyli przytwierdzona do podłoża i przyłączona do sieci wodnej i kanalizacyjnej. Takie praktyki są bardzo rzadko spotykane w naszym kraju. Jednocześnie jest to bardzo częsta praktyka w krajach Europy Zachodniej, ponieważ pozwala zdecydowanie przyspieszyć tempo robót instalacyjnych i jednocześnie zaoszczędzić na drogiej robociźnie.
Montaż systemu podtynkowego w ściance konstrukcyjnej daje praktycznie wolną rękę w zakresie funkcjonalnego i estetycznego zagospodarowania przestrzeni łazienki. Tak stworzona \"wyspa\" bądź \"półwysep\" w środkowej części łazienki pozwala nie tylko na pełniejsze wykorzystanie przestrzeni, ale także umożliwia czytelne i funkcjonalne wydzielanie poszczególnych stref użytkowych w łazience.
Montaż nóg do posadzki w tym typie zabudowy nie różni sie od poprzedniej opcji - realizuje się je za pomocą dostarczanych w komplecie kołków 10 mm. Rolę stabilizatorów utrzymujących stelaż w pozycji pionowej i trwale łączących go z profilami stalowymi spełniają w tym przypadku blachowkręty wkręcane z boku. Optymalna odległość pomiędzy poszczególnymi wkrętami to ok. 30 cm. Inna opcja to śruby, które można wkręcać w otwory fabrycznie wykonane w bocznych krawędziach stelaży.
ZAWIESZONE NA MURZE. Montaż systemów przeznaczonych do zabudowy ciężkiej (do wmurowania lub obmurowania) jest o tyle prosty, że jego bazę stanowi masywna ściana przenosząca wszelkie obciążenia eksploatacyjne.
Ustawienie odpowiedniej wysokości zawieszenia miski ustępowej lub bidetu ułatwia fakt, że na ramach spłuczek do zabudowy ciężkiej widnieje z reguły poziom \"0\" lub tzw OKFB, wskazujący odległość znacznika od gotowej podłogi wykończonej płytkami (lub innymi materiałami), a nie od posadzki (wylewki betonowej). Poszczególni producenci wprowadzają własne, autorskie rozwiązania, które dodatkowo ułatwiają montaż. I tak np. system Viega \"Mono\" do zabudowy mokrej (ciężkiej) posiada specyficzną obudowę ze styropianu, która umożliwia korektę wysokości zabudowy spłuczki. Standardowa wysokość 1130 mm może zostać zmniejszona poprzez przycięcie obudowy styropianu do wysokości 930 mm (linia cięcia jest markowana fabrycznie).
Dobre powiązanie takich \"bloków\" z murem ułatwia powszechne stosowanie zagłębień w styropianie, tzw. \"kieszeni murarskich\". Ponadto konstrukcja wybranych systemów do zabudowy mokrej pozwala na przyklejanie płytek ceramicznych bezpośrednio do izolacji zbiornika wykonanej z twardego styropianu, co zdecydowanie przyspiesza i upraszcza wykończanie całości.
JÓZEF WOJEWNIK
ZDJĘCIE: PUBLIKATOR, PROJ. J. CZACHAROWSKA


przycisk w dowolnym miejscu
O ile wcześniej dominowały systemy popychaczowe, o tyle obecnie coraz zwiększą popularność zdobywają systemy pneumatyczne lub systemy z linkowymi cięgłami Bowdena, które pozwoliły na \"uwolnienie\" przycisku od samej spłuczki. W przypadku ich zastosowania przycisk uruchamiający spłukiwanie może być umieszczony w pewnej odległości od samego zbiornika, która warunkuje długość samych cięgieł. Rozwiązanie to nie stanowi ostatniego słowa w rozwoju systemów spłukujących. Nieliczni producenci (np. francuska firma Wirquin) oferują systemy uruchamiane całkowicie bezdotykowo (na zdjęciu), w których zewnętrzny sensor jest połączony z elementem roboczym uruchamiającym spłuczkę za pośrednictwem przewodu elektrycznego. (fot. Wirquin)



po pierwsze instrukcja
Niezależnie od tego, czy montowany stelaż jest produktem \"starym\", czy nowością w ofercie konkretnego producenta, instalator zawsze powinien drobiazgowo zapoznać się z załączoną instrukcją montażu i zachować ją do końca wykonywanych prac. Tym bardziej, że instrukcje te nie są długie, a przy tym są przygotowane w przystępnej, obrazkowej formie. Pozwala to na uniknięcie choćby nawet niewielkich błędów w trakcie montażu, także przez rutynowanych i doświadczonych instalatorów.

zachować pion i poziom
Bardzo ważne jest ustawienie spłuczki w pionie i poziomie; niewłaściwe ustawienie powoduje problemy przy regulacji spłuczki i wieszaniu elementów ceramicznych. W przypadku montażu przy ścianie masywnej, ewentualnie przy montażu narożnym, odpowiednie pochylenie jest uzyskiwane przez regulacją długości górnych wsporników łączących stelaż ze ścianą. Po ostatecznej regulacji wysokości, długość nóżek stelaża jest ostatecznie, trwale ustalana poprzez zaciśnięcie kluczem płaskim śrub ustalających (zwykle rozmiar 13). Do elementów ułatwiających montaż należy zespół stopki stelaża z hamulcem stosowany m.in. przez firmę TECE. Konstrukcja ta pozwala dokładnie ustawić wysokość montażu stelaża poprzez wyciągnięcie tej stopki z ramy na żądaną wysokość (maksymalnie 20 cm) i zablokowanie jej poprzez dokręcenie śruby ustalającej. Hamulec zastosowany w stopce pozwala precyzyjnie ustawić wysokość stopki bez kilkakrotnego dokręcania śruby mocującej.
Przy montażu stelaża w ściance konstrukcyjnej jego zewnętrzna płaszczyzna musi pokrywać się z płaszczyzną profili, w których ma on być zamontowany (patrz rysunek). Oznacza to, że samą konstrukcję ściany należy również wykonać bardzo dokładnie, z zachowaniem kąta prostego pomiędzy posadzką a wszystkimi pionowymi profilami. (rys. Geberit)


obudowa płyt g-k - kilka zaleceń
Płyty gipsowo-kartonowe mogą być przykręcane bezpośrednio do ram stelaży za pośrednictwem blachowkrętów (najczęściej zalecany rozmiar to 3,5x35 mm). Przyjmuje się, że minimalna odległość pomiędzy poszczególnymi blachowkrętami to min. 15-18 cm, zaś minimalna odległość od brzegu płyty to ok. 20 mm. Zabudowę stelaża do ceramiki \"ciężkiej\" (w.c., bidet) należy wykonać płytą gipsowo-kartonową o grubości nie mniejszej jak 18 mm, lub podwójna płytą grubości 12,5 mm, co gwarantuje stateczność konstrukcji, stabilność układania płytek ceramicznych oraz optymalne wyciszenie pracy spłuczki. Często stosowaną praktyką jest obudowywanie systemu pojedynczymi płytami 12,5 mm, co może skutkować uszkodzeniami płytek. Oprócz standardowych płyt G-K do obudowywania stelaży mogą być wykorzystywane również specjalne koekstrudowane płyty konstrukcyjne wykonywane z pianki polistyrenowej obustronnie zbrojonych włóknem szklanym (oferuje je m.in. firma Wedi).
Krawędzie poszczególnych płyt obudowy (szczególnie na ich styku, jeśli nie leżą one w jednej płaszczyźnie) powinny być wyprofilowane w odpowiedni sposób, ukazany na załączonych rysunkach. Czołowi producenci dostarczają gotowych mas szpachlowych, którymi wypełnia się (również przy zachowaniu odpowiedniego profilu spoiny) krawędzie stykających się ze sobą płyt oraz otwory po wkrętach. Równie ważne jest uszczelnienie styku płyt obudowy stelaża z masywną ścianą, przy której jest on montowany. Tu najlepiej sprawdzają się specjalistyczne uszczelnienia, pod warunkiem ze są odpowiednio elastyczne.
Precyzyjne wycięcie wszystkich otworów technologicznych w płycie czołowej znacząco ułatwiają szablony dostarczane w komplecie przez producentów stelaży. Szczególnie starannie powinien być wycinany otwór rewizyjny do montażu przycisku uruchamiającego spłukiwanie. W tym przypadku najlepiej nie robić nawet najmniejszych odchyleń od linii określonej szablonem. Na tym etapie należy pamiętać o odpowiednim ustawieniu nośnych elementów montażowych do ceramiki (na rynku są oferowane różne serie, które różnią się również rozstawami montażowymi śrub mocujących: 18 lub 23 cm). (rys. Viega)

REKLAMA

REKLAMA

Newsletter

Najciekawsze artykuły z naszego serwisu codziennie w Twojej skrzynce
REKLAMA