Partner portalu:
REKLAMA
×

Szukaj w serwisie

REKLAMA

Wodne ogrzewanie podłogowe jest jest coraz częściej stosowanym rozwiązaniem ze względu na komfort cieplny, jak również większe możliwości aranżacyjne przestrzeni pozbawionej tradycyjnych grzejników płytowych. Jak każde rozwiązanie ma też ograniczenia, które można wyeliminować poprzez projektowanie i wykonawstwo zgodne z wymogami sztuki budowlanej.

PODEJMUJĄC
decyzję o wyborze wodnego ogrzewania podłogowego należy brać pod uwagę rozwiązania kompleksowe. Grzejnik to nie tylko przewody grzewcze, które (jeśli są nawet najlepszej jakości) nie zapewnią samodzielnie bezusterkowej eksploatacji łazienkowej posadzki. W skład systemu grzewczego podłogi wchodzą również: urządzenia regulujące poziom temperatury i ciśnienia, izolacja cieplna, izolacja przeciwwilgociowa, jastrych i okładzina podłogowa. Zaniedbanie któregokolwiek z tych elementów systemu może powodować wadliwe działanie ogrzewania i zniszczenie posadzki.
ZALETY I OGRANICZENIA. Niewątpliwym plusem wodnego ogrzewania podłogowego jest zapewnienie równomiernego rozkładu temperatur w pomieszczeniu kąpielowym. Można też tak zaplanować zagęszczenie układu rur, aby stworzyć strefy cieplejsze, np. w pobliżu wanny. Inną korzyścią jest możliwość połączenia ogrzewania podłogowego z tradycyjnym systemem grzejników płytowych w innych pomieszczeniach. System wodnego ogrzewania współpracuje z różnymi źródłami ciepła: kotłownią olejową, gazową, kotłami węglowymi, czy coraz bardziej popularnymi ze względu na energooszczędność pompami ciepła, co umożliwia jego podłączenie do już istniejących źródeł zasilania.
Przy stosowaniu wodnego ogrzewania podłogowego w łazience należy zdawać sobie sprawę z pewnych ograniczeń. Pierwszym z nich jest konieczność uwzględnienia sposobu ogrzewania już na etapie projektu budynku wraz ze szczegółowym ustaleniem konstrukcji grzejnika podłogowego. Po zainstalowaniu przewodów grzewczych, wylaniu jastrychu i położeniu okładziny nie ma możliwości późniejszych zmian powierzchni grzejnej. Stąd na etapie projektu wymagany jest precyzyjny dobór powierzchni grzejników podłogowych oraz wybór rodzaju wykładziny podłogowej. Materiałami, które najlepiej przewodzą ciepło i jednocześnie są odporne na szkodliwe działanie wody i pary wodnej są kamień i wszelkie okładziny ceramiczne.
Niestety część podłogi w łazienkach zajmowana jest przez brodzik lub wannę i ta powierzchnia jest wyłączana z ogrzewania podłogowego. Rury układa się omijając miejsca przewidziane pod zabudowę wyżej wymienionych elementów. Może się okazać, że powierzchnia grzania jest na tyle mała, że nie jest w stanie ogrzać łazienki do optymalnej temperatury wymaganej w łazience, czyli do 24°C. Jest to bardzo prawdopodobne w łazienkach, gdzie udział procentowy powierzchni zajmowanej przez wannę, czy brodzik jest znaczny. W takim wypadku niezbędne jest umieszczenie dodatkowego źródła ciepła w postaci grzejnika łazienkowego, który może pełnić inne dodatkowe funkcje (wieszaka lub dekoracji). Jest to najczęściej spotykane rozwiązanie – twierdzi Karol Chołuj, doradca techniczny w firmie Rettig Heating.
ROZMIESZCZENIE I MOCOWANIE PRZEWODÓW. Najczęściej stosowanym przez wykonawców sposobem rozmieszczenia rur ogrzewania wodnego, jest układ ślimaka (spirali). Jest to technika najkorzystniejsza z punktu widzenia równomiernego rozkładu temperatury w całym pomieszczeniu, jak też najprostsza do wykonania przez instalatora.
Przy rozstawach przewodów grzejnych do 20 cm zmiana temperatury na posadzce jest niewyczuwalna przez użytkownika. W przypadku układu meandrowego temperatura posadzki zmienia się w miarę oddalania od miejsca włączenia i zmiany temperatury na posadzce są wyczuwalne. Układanie meandra jest najtrudniejsze, szczególnie przy małych rozstawach, dlatego też nie cieszy się popularnością w łazienkach. Kształt pomieszczenia kąpielowego nie ma wpływu na rozmieszczenia przewodów ogrzewania podłogowego. Często nie układa się rur grzewczych pod wannami lub brodzikami, aby zapobiec wysychaniu wody w syfonach – mówi Andrzej Durda, dyrektor ds. technicznych w firmie TECE.
We wspomnianym układzie spiralnym rury układane są na przemian: zasilająca – powrotna – zasilająca i to daje równomierny rozkład temperatury na całej powierzchni podłogi.
Najważniejszą kwestią, na którą trzeba zwrócić uwagę jest fakt, że w łazienkach wymagana jest wyższa temperatura (ok. 24°C) niż w innych pomieszczeniach. Z tego powodu, aby dostarczyć większą moc potrzebną do uzyskania wymaganej temperatury, rury układa się z większym zagęszczeniem w porównaniu z innymi pomieszczeniami – w rozstawie co 100 mm, a nie np. co 200 mm – dodaje Karol Chołuj.
RURY OTULONE WYLEWKĄ. W systemach ogrzewania podłogowego rury grzejne po ukształtowaniu w wężownicę, zamocowaniu do podłoża i pomyślnych próbach hydraulicznych zalewa się warstwą jastrychu, który powinien być starannie dobrany. W łazienkach najczęściej stosuje się wylewki cementowe, ale można również zdecydować się na wylewki anhydrytowe, które mają lepszą przewodność cieplną. Trzeba jednak na nich wykonać odpowiednią hydroizolację, ponieważ ten rodzaj wylewek nie jest odporny na działanie wilgoci. Producenci chemii budowlanej zalecają jedno- lub dwuwarstwowe wylewki, w zależności od specyficznych właściwości materiału. Warstwa jastrychu, przed uruchomieniem ogrzewania podłogowego, powinna być wysezonowana tak, aby zapewnić jej trwałość i stosowne parametry wytrzymałościowe. Okres, po którym można uruchomić ogrzewanie wynosi odpowiednio: dla wylewek cementowych 21 dni, natomiast anhydrytowych 7 dni.
Ostatnim etapem w montażu systemu ogrzewania jest mocowanie warstwy wierzchniej. Warto zwrócić uwagę na to, że system wodnego ogrzewania podłogowego charakteryzuje się dość płytkim przeprowadzeniem rur z ciepłą wodą w warstwie jastrychu. Z tego powodu ułożone wykładziny (np. w postaci płytek ceramicznych) narażone są nie tylko na wilgoć, ale i znaczne zmiany temperatury. Dlatego też zawsze do ich mocowania należy stosować specjalistyczną zaprawę klejową o podwyższonej elastyczności i odporności na duże amplitudy temperatury.
Wybór wodnego ogrzewania podłogowego niesie za sobą wymierne korzyści. Przede wszystkim zapewnia komfortowe odczuwanie ciepła, które rozchodzi się w sposób  najbardziej wskazany z punku widzenia funkcjonowania ludzkiego organizmu, czyli od stóp do głowy.
Bezawaryjną eksploatację wodnego ogrzewania podłogowego gwarantuje jego prawidłowe wykonanie, dlatego warto korzystać z usług wypróbowanych wykonawców i autoryzowanych instalatorów.
KATARZYNA MASŁOWSKA

PODSTAWOWE ZASADY
Karol Chołuj, doradca techniczny w firmie Rettig Heating

Główne zasady, jakimi trzeba się kierować przy planowaniu i układaniu wodnego ogrzewania podłogowego w łazienkach są takie same jak dla pomieszczeń innego typu. Podłoże nośne musi być wyrównane i oczyszczone. Musi być wykonana izolacja przeciwwilgociowa w postaci foli PE układanej na zakład i uszczelnianej taśmą klejącą. Krawędzie powinny być wywijane z zapasem na ściany i również mocowane taśmą. Na folię układana jest odpowiedniej grubości izolacja termiczna (w przypadku podłogi na gruncie i systemu Purmo jest to styropian EPS 100 grubości 9 cm i płyta systemowa „Rolljet” grubości 2,5 cm wyposażona w plecionkę z folii PE ułatwiającą mocowanie rury klipsami). Na obwodzie pomieszczenia, pomiędzy ścianą a warstwami podłogi (izolacją) powinna być umieszczona taśma brzegowa z fartuchem foliowym, który jest wywijany na powierzchnię Rolljet.


PRAWIDŁOWE WYKONANIE WYLEWKI
Bartosz Polaczyk, menedżer produktu w firmie Kreisel Technika Budowlana

Dobra wylewka na ogrzewanie podłogowe powinna charakteryzować się wytrzymałością na ściskanie minimum 20 MPa. Wylewki uzyskujące mniejsze wytrzymałości mogą pękać. Zanim jednak przystąpimy do wylewania i układania całej instalacji należy pamiętać o odpowiednim przygotowaniu podłoża, czyli ułożeniu odpowiednich izolacji termicznych (min. 10 cm na podłogach na gruncie i 5 cm na stropach międzykondygnacyjnych) i przeciwwilgociowych, zapobiegających przenikaniu wilgoci z gruntu, ale też wody zarobowej z wylewki warstwy podłogowej leżącej poniżej. Rodzaj wylewki cementowa czy anhydrytowa, ma mniejsze znaczenie. Wylewki cementowe są mrozo- i wodoodporne, najczęściej są jednak przeznaczone do ręcznej aplikacji. Można je wykonać samodzielnie z podstawowych surowców (cement, piasek, żwir), jednak tylko te wymieszane fabrycznie będą gwarantować stałe, niezmienne parametry wytrzymało-
ściowe. Jastrychy anhydrytowe, ze względu na swoje specyficzne właściwości są upłynnione, łatwo się samopoziomują i odpowietrzają, co bardzo przyspiesza pracę. Nie są jednak wodoodporne, dlatego w pomieszczeniach mokrych nie należy zapominać o odpowiednich izolacjach podłytkowych, np. foliach w płynie. W czasie wykonywania jastrychu na ogrzewaniu podłogowym nie można zapominać o dylatacjach: przyściennych, w przejściach między pomieszczeniami oraz dzielącymi duże powierzchnie na mniejsze pola. Dylatacje są konieczne, ponieważ zapobiegają niekontrolowanemu pękaniu jastrychu oraz umożliwiają jego pracę, gdy jest nagrzewany i ochładzany. Jeśli zdecydujemy się na wylewkę anhydrytową, pola robocze mogą być dość duże nawet 30 m2, co jest związane z tym, że materiał ten twardnieje bez skurczu. Bardzo ważna jest grubość wylewki nad instalacją grzejną, która powinna wynosić min. 35-45 mm, w zależności od rodzaju wylewki. I najważniejsze: przed aplikacją wylewki, należy wypróbować położoną instalację.

WŁAŚCIWY DOBÓR CHEMII BUDOWLANEJ
Kamil Wiśniewski, specjalista ds. kontroli jakości produktów marki Cekol

Podkład, który często nazywany jest jastrychem, pod wodne ogrzewanie podłogowe może być cementowy lub anhydrytowy (gipsowy). Podkłady anhydrytowe (gipsowe) mają jednak pewne ograniczenia – nie powinno się ich stosować w miejscach narażonych na działanie wilgoci, np. w łazienkach. Grubość podkładu (jastrychu) powinna wynosić co najmniej 4,5 cm i musi być dodatkowo powiększona o zewnętrzny wymiar średnicy przewodów grzewczych.
Przewody grzewcze ułożone są bezpośrednio na izolacji lub około 1 cm nad nią. Jastrych wykonuje się jednowarstwowo. Najlepszym rozwiązaniem jest zastosowanie jako podkładu, w którym będą zatopione rurki wodnego ogrzewania podłogowego, wylewki cementowej. Cementowe jastrychy nie mają ograniczeń odnośnie miejsca stosowania. Można je stosować w pomieszczeniach suchych jak i tych narażonych na działanie wilgoci (łazienki, pływalnie). Trzeba pamiętać, że taki podkład posadzkowy będzie poddawany działaniu różnych temperatur, tak więc będzie „pracował” pod wpływem ciepła rur grzejnych. Dlatego niezbędne jest wykonanie odpowiednich dylatacji. Dylatacja powinna przechodzić przez wszystkie warstwy – od izolacji cieplnej do warstwy wykończeniowej. Temperatura elementów grzewczych nie powinna przekraczać 60°C. Do wykonania takiego podkładu możemy użyć na przykład zaprawę wyrównującą Cekol ZW-04 lub grubowarstwowy podkład pod posadzki Cekol ZP-03. Ze względu na swoje właściwości doskonałego przewodzenia ciepła bardzo często jako ostateczną warstwę wykończeniową w systemach ogrzewania podłogowego stosowane są płytki kamienne, kamień naturalny, gresy porcelanowe oraz inne wyroby kamienne. W tym przypadku oprócz odpowiedniej przyczepności do tego typu materiału zaprawa klejąca musi również być odporna na działanie temperatury. Najlepiej gdy zaprawa klejąca do okładzin kamiennych itp. będzie na bazie białego cementu, a w wypadku okładzin ceramicznych należy użyć kleju elastycznego.


JEDNA CZY DWIE WARSTWY?
Sebastian Czernik, doradca techniczny Grupy Atlas

W pomieszczeniach mokrych, takich jak łazienki, nie można zastosować wylewek anhydrytowych, najkorzystniejszych dla przewodzenia ciepła, są one bowiem zbyt wrażliwe na wilgoć. Ewentualne zalanie łazienki mogłoby spowodować zniszczenie wylewki i w konsekwencji konieczność wykonania całej instalacji od nowa. W łazienkach trzeba zatem zastosować materiały produkowane na bazie cementu. Do wykonania płyty grzewczej można przygotowywać zaprawę we własnym zakresie, ale mniej kłopotliwe jest zastosowanie gotowych mieszanek budowlanych.
Przed wykonaniem płyty grzewczej instalacja powinna być odpowiednio zamocowana, a rury grzewcze wypełnione wodą. Aby zapobiec „wypływaniu” rur, zaleca się wykonywać jastrych w dwóch warstwach, przy czym pierwsza z nich powinna być wylana do górnej krawędzi elementów grzewczych, druga zaś powinna sięgać przynajmniej 25 mm ponad te elementy. Drugą warstwę wylewki można wykonać po wstępnym związaniu pierwszej, gdy można już na nią swobodnie wchodzić, czyli po około 24 godzinach.
Wykonanie jastrychu w jednej warstwie jest również możliwe, ale trudniej ustrzec się wówczas błędów wykonawczych, zwłaszcza jeżeli chodzi o równomierne rozprowadzenie i odpowietrzenie zaprawy. Ważne jest bowiem, aby zaprawa dokładnie otulała przewody, a w masie nie były pozostawione wolne przestrzenie. Stopniowe ogrzewanie jastrychu – zwiększanie temperatury maksymalnie o 3°C na dobę – można rozpocząć najwcześniej po 7 dniach od wylania, a pełne – dopiero po 28 dniach.

 

REKLAMA

REKLAMA

Newsletter

Najciekawsze artykuły z naszego serwisu codziennie w Twojej skrzynce
REKLAMA