Partner portalu:
REKLAMA
×

Szukaj w serwisie

Fusing to jedna z tych technologii formowania szkła, dzięki której powstają przedmioty unikatowe, a niemożliwe do zrealizowania wizje plastyczne mogą się zmaterializować. Nawet jeden element takiego szkła na zawsze może zmienić charakter wnętrza - co widać na prezentowanych zdjęciach.

REKLAMA

Fusing to jedna z tych technologii formowania szkła, dzięki której powstają przedmioty unikatowe, a niemożliwe do zrealizowania wizje plastyczne mogą się zmaterializować. Nawet jeden element takiego szkła na zawsze może zmienić charakter wnętrza - co widać na prezentowanych zdjęciach.

Technika formowania szkła określana angielską nazwą \"fusing\" lub polskim terminem \"gorące szkło\" pojawiła się w Europie w połowie lat 80. Jej kolebką były Stany Zjednoczone, gdzie powstała 10 lat wcześniej. W skrócie mówiąc polega ona na barwieniu, formowaniu, a także stapianiu szkła w bardzo wysokiej temperaturze.

Technika fusingu wymaga używania specjalnego szkła barwionego lub tzw. szkła float (szkło okienne). Kolor szklanej powierzchni nadaje się poprzez dodanie specjalnych barwników, m.in. odpowiednich emalii nanoszonych na mokro lub sproszkowanego, barwionego szkła. Jeśli istnieje potrzeba, by wykonywany element (np. parawan) był grubszy, szklaną płytę, na którą naniesione zostały barwniki, przed włożeniem do pieca przykrywa się drugą taflą szkła.

Niezależnie od tego, czy tafla szkła jest pojedyncza czy podwójna tak przygotowany wzór utrwala się w specjalnym, sterowanym mikroprocesorem piecu, w którym temperatura osiąga wartość 830-900ˇC. Od wysokości temperatury zależy m.in. nasycenie koloru barwników - im jest wyższa, tym barwy będą intensywniejsze. Wyższa temperatura powoduje także intensywniejsze \"rozlewanie się\" szkła, dzięki czemu np. jego krawędzie robią się bardziej nieregularne.

Pożądany kształt przedmiot uzyskuje dzięki formie. Musi być ona wykonana z materiałów, które w wysokiej temperaturze nie topią się, nie odkształcają i nie łączą ze szkłem.

(Z reguły formy wytwarza się z materiałów ceramicznych np. szamotu, a także m.in. ze stali) Jako że najczęściej przedmioty w technice fusingu wykonywane są na indywidualne zamówienia, za każdym razem artysta plastyk musi przygotować nie tylko nowy projekt, ale także nową formę.

Co ważne, cały proces pracy ze szkłem - a więc wypalanie i studzenie - odbywa się w sterowanym elektronicznie piecu. Taka termiczna obróbka szkła jest procesem długotrwałym, trwającym od kilkunastu godzin do kilku dni w zależności od tego, jak duży jest piec.

Przygotowane w ten sposób szkło można jeszcze delikatnie obrabiać - nawiercać otwory czy szlifować krawędzie, choć oczywiście wiąże się to z ryzykiem pęknięcia tafli. Prawdopodobieństwo uszkodzenia rośnie wprost proporcjonalnie wraz z gabarytami szklanej tafli.

Plastycy tworzący w \"gorącym szkle\" eksperymentują z nowymi technikami, opracowują nowe metody dekorowania umieszczając pomiędzy szybami oprócz barwników i emalii także i inne substancje, m.in. granulaty szklane, metale, minerały odporne na wysoką temperaturę. Eksperymentują także z formami i zastosowaniem powstałych w ten sposób przedmiotów. Tak wykonywane są m.in. ozdobne talerze, misy, patery, ale także abażury do lamp, ramy luster. Coraz częściej fusingowe szkło zdobi także pomieszczenia łazienek, gdzie płaskie lub półokrągłe formy pełnią rolę osłon, parawanów, witraży, czy nawet umywalek.

Formowanie szkła w technice fusingu niewątpliwie jest sztuką, którą wielu nie zawaha się postawić na równi z malarstwem czy rzeźbą. Wśród polskich mistrzów tej sztuki wymienia się dziś takie nazwiska jak Tomasz Łączyński, Katarzyna i Adam Łożykowscy, Tomasz Tuszko. Wielu równie znakomitych twórców pozostaje w cieniu.

W świecie masowej, anonimowej produkcji ich obdarzone indywidualnością prace są rodzajem użytkowego artyzmu, na który warto zwrócić szczególną uwagę.

ANNA KOWALEWSKA

REKLAMA

REKLAMA

Newsletter

Najciekawsze artykuły z naszego serwisu codziennie w Twojej skrzynce
REKLAMA