Partner portalu:
REKLAMA
×

Szukaj w serwisie

Niezwykle wdzięczna i pełna wyrazu technika układania mozaiki należy do najstarszych form artystycznej ekspresji. Znana i ceniona od czasów starożytnych powraca dzisiaj w nowych wzorach i materiałach.

REKLAMA

Niezwykle wdzięczna i pełna wyrazu technika układania mozaiki należy do najstarszych form artystycznej ekspresji. Znana i ceniona od czasów starożytnych powraca dzisiaj w nowych wzorach i materiałach.

Starożytni cenili mozaikę przede wszystkim za jej malarskość, ekspresję kontrastowych linii podkreślających kształt sylwetki lub wzór ornamentu oraz za walory użytkowe. Pokrywane nią podłogi i ściany narażonych na zawilgocenie pomieszczeń nie przeciekały i pozwalały utrzymać na nich czystość, co było szczególnie ważne w termach czy w okolicach ujęć wody. Zalety te doceniają również współcześni twórcy i użytkownicy układanych z małych kawałeczków okładzin podłogowych i ściennych.

Najstarsze mozaiki, datowane na IV tysiąclecie p.n.e., pochodzą z sumeryjskiej świątyni w mieście Uruk. Tysiąc lat później w leżącym nieopodal mieście Ur z masy perłowej i kamieni lapis lazuli ułożonych na podłożu bitumicznym wykonany został znany sumeryjski sztandar. Swoje pierwsze mozaiki Grecy układali na glinie. Kamienne obrazy odkryte w pałacu Knossos na Krecie wykonane były z otoczaków o średnicy 1-2 centymetrów. Do detali używano kamyczków o średnicy zaledwie pięciu milimetrów układanych przy pomocy szczypiec. W okresie hellenistycznym rzemieślnicy zaczęli wykorzystywać nieregularne kawałeczki marmuru pozyskiwane z odpadków przy pracach rzeźbiarskich i budowlanych. Do bardziej szczegółowych przedstawień greccy i rzymscy mistrzowie wycinali i szlifowali sześciany z marmuru lub innych kamieni. To oni właśnie doprowadzili tę technikę do perfekcji. Produkowane przez nich regularne kostki \"tesserae\" i różnokształtne \"opus vermiculatum\" stały się niezastąpionym materiałem dekoracyjnym podkreślającym kolorystycznie architektoniczne podziały przestrzeni.

Tradycję wytwarzania idealnych w kształcie i barwie niewielkich kwadracików podtrzymują do dziś włoscy producenci mozaik - firmy: Bisazza, Cottoveneto i Sicis. Podążają za nimi ludy z północy: perfekcyjni Niemcy - firma Jasba i odważni Polacy - Ceramika Tubądzin.

NOWOŻYTNI znacznie poszerzyli paletę materiałów wykorzystywanych do układania mozaik. Wynikało to po części z braku odpowiednich w danym rejonie kamieni. Brytyjczycy na przykład jako surowca używali terakoty. Kostki wytwarzali z dachówek, fragmentów naczyń lub specjalnie je formowali i wypalali. Dzisiejsze mozaiki wykonywane są z kawałków szkła, metalu, ceramiki, gresu, terakoty i glazury ciętej lub łamanej.

Trwała technika mozaiki okazała się doskonałym sposobem na zdobienie monumentalnych elewacji oraz rzeźbiarskich form przestrzennych realizowanych współcześnie. Znakomitym tego przykładem są bajkowe fasady falistych domów zaprojektowanych przez Kurta Hundertwassera czy tajemniczy świat mozaiki w parku Gźell pomysłu Antonio Gaudiego.

Coraz częściej też mozaika pojawia się we wnętrzach dzisiejszych domów zdobiąc łazienki i pokoje. Małe, barwne kawałki mozaikowych kompozycji chwytają światło budując niezwykłą, malarską płaszczyznę podobnie jak obrazy jednego ze znaczniejszych puentylistów XX wieku - GeorgeŐa Seurata.

Jest również mozaika doskonałym medium tych rejonów sztuki, które mają na celu upiększenie codziennego szarego świata, jak chociażby ogromne obrazy układane na ścianach paryskiego metra. Równie ciekawym przykładem wykorzystania mozaiki jako wyrazu artystycznej ekspresji było włączenie jej do malarskich technik zastosowanych podczas \"Wall Painting Festival\" zorganizowanego przez \"Free Fresco Academy\". Piękne, zbudowane z małych kawałeczków kompozycje mozaik i fresków upiększyły stare budynki szkół, domów, stodół.

AGNIESZKA KUBASIK

REKLAMA

REKLAMA

Newsletter

Najciekawsze artykuły z naszego serwisu codziennie w Twojej skrzynce
REKLAMA