Partner portalu:
REKLAMA
×

Szukaj w serwisie

REKLAMA

Rynkowy sukces akrylu sanitarnego to niezmiennie efekt jego estetyki, gładkości oraz łatwości utrzymania w czystości. Niestety cechy te same z siebie nie tworzą jeszcze tego, co określamy wanną czy brodzikiem. Równie ważne jest to, czego na co dzień użytkownicy nie widzą, a co w największym stopniu decyduje o wytrzymałościowych cechach produktu.

W zależności od wielkości oraz stopnia skomplikowania kształtu mis wanien, do ich produkcji używa się płyt akrylowych o grubości 4 do 6 lub niekiedy nawet 7 mm. W procesie produkcyjnym grubość ta może się zmniejszać. Warstwa akrylu bywa szczególnie cienka w miejscach, w których materiał  (podgrzana do ok. 180°C płyta akrylowa) ulega większemu rozciągnięciu w trakcie termoformowania podciśnieniowego. Dotyczy to np. fragmentów, którymi płyta została przymocowana do formy, szczególnie zaś ostrych zagięć itp. Po zasadniczym procesie formowania wytrzymałość (w szczególności liczona odpornością na różnego rodzaju naprężenia) otrzymanej wytłoczki akrylowej jest oczywiście zbyt mała, aby można było ją przekazać do normalnego użytkowania. Prawidłowość procesu termoformowania płyt akrylowych (który sam w sobie nie jest skomplikowany) oraz jakość wanny czy brodzika zależy przy tym w znacznym stopniu od jakości bazowego materiału. Mała wytrzymałość wytłoczek akrylowych sprawia, że dla uzyskania odpowiednich parametrów wytrzymałościowych produktu niezbędne jest ich odpowiednie wzmacnianie. Szczegółowe wymagania dotyczące wanien wykonanych z  tworzyw akrylowych określa norma PN-EN 198.

LAMINAT. Zdecydowanie najpopularniejszym sposobem wzmacniania (zbrojenia) wanien jest nakładanie na ich spodnią stronę laminatu z żywicy poliestrowej i włókna szklanego. Sam proces dzieli się na dwa zasadnicze etapy. W urządzeniach natryskowych rowing (czyli odpowiednio rozdrobnione włókna szklane) mieszany jest z żywicą i utwardzaczem, aby następnie trafić na spodnią stronę wanny. Rodzaj zastosowanego włókna musi być odpowiedni do użytej mieszanki żywicznej. Mieszanka powinna prawidłowo zwilżać włókna szklane i umożliwiać natryskiwanie grubszych warstw wzmocnienia na pionowe elementy wanien bez niepożądanego efektu ściekania.
Szczególnie obciążone dna są dodatkowo wzmacniane, najczęściej poprzez zalaminowanie płyty wiórowej. Dzięki całkowitemu zatopieniu płyty w laminacie praktycznie wykluczona jest możliwość zawilgocenia bądź też butwienia tego elementu.
Warstwa laminatu wymaga dodatkowego wygładzenia w celu usunięcia pęcherzy gazowych i zapewnienia lepszego przylegania kompozytu do powierzchni akrylowej. Tak przygotowane wanny i brodziki kierowane są do ostatniego etapu produkcji, jakim jest tzw. żelowanie żywicy, czyli jej ostateczna polimeryzacja – wyroby są przy tej operacji odpowiednio mocowane, co ma wykluczyć ewentualne, niepożądane zmiany ich kształtów.
W wolno stojących, klasycznych  wannach typu „claw foot” zewnętrzne strony mis wannowych są dodatkowo pokrywane warstwą tworzywa sztucznego, co nie tylko wpływa na ich estetykę, ale dodatkowo wygłusza je oraz ogranicza szybkość stygnięcia wody.
W analogiczny sposób wzmocnienia wymagają także wanny i brodziki  produkowane z płyt PMMA/ABS. To rzadziej spotykane na rynku modele wykonane z wielowarstwowych płyt, w których zespolono wierzchnią warstwę akrylu z warstwą (a ściślej warstwami) z tworzywa ABS (akrylonitryl-butadien-styren). Jednym z bardziej znanych producentów wanien z płyt ABS/PMMA jest firma Glamü, stosująca materiał znany pod handlową nazwą Toplax. Znanym dostawcą koekstrudowanych płyt PMMA/ABS jest działająca na naszym rynku austriacka firma Senoplast, oferująca kilka typów płyt (Senosan) przeznaczonych do celów sanitarnych.

POLIURETAN. Nieliczni producenci wanien akrylowych, m.in. firmy Hoesch i Duscholux, do zbrojenia akrylowych wytłoczek wybranych modeli wanien stosują tworzywo pod nazwą Ultacryl (Hoesch) i BELAtec (Duscholux). Nanoszone w kilku warstwach (struktura typu „sandwich”) tworzywo oparte o spieniony poliuretan w odpowiedni sposób wzmacnia akrylową „skorupę” wanny. W tym przypadku głównym motywem stosowania takiej techniki wzmacniania konstrukcji wanny było ułatwienie jej ewentualnego recyklingu. Opisane tworzywa można o wiele łatwiej oddzielić od powłoki akrylowej niż w przypadku popularniejszego zbrojenia laminowanego. W ten sposób odzyskany akryl, po uprzednim zmieleniu, może stać się pełnowartościowym półproduktem do dalszego wykorzystania.
Nie wszystkie wanny o „akrylowym” rodowodzie wymagają stosowania wzmocnień opisywanego typu dla zachowania wymaganej wytrzymałości i sztywności. Przykładem może być materiał Starylan firmy Kaldewei, w którym warstwa akrylu pokrywa tradycyjną dla firmy wytłoczkę z blachy stalowej. Niekiedy wyeliminowanie dodatkowego wzmocnienia jest możliwe dzięki odmiennej technologii produkcji (bez tradycyjnego termoformowania) i zastosowaniu odmiennego materiału. W ten sposób wytwarzana jest część modeli wanien firmy Villeroy&Boch, które produkowane są techniką wtryskiwania płynnego materiału do formy. Gotowemu wyrobowi można w niemal idealny sposób nadać założone wcześniej wymiary (łącznie z grubością warstwy materiału we wszystkich punktach wanny). Tak wykonana wanna posiada samonośną strukturę, co po części jest warunkowane ich stosunkowo dużą „masywnością”. Sekret wytrzymałości wanien tkwi również w zastosowanym materiale. Quaryl, bo o nim mowa, stanowi opatentowaną mieszankę akrylu i kwarcu.
Niewielu użytkowników akrylowych wanien zdaje sobie sprawę z roli, jaką odgrywają niewidoczne na co dzień warstwy wzmocnieniowe. Przy zakupie większą uwagę przywiązują oni do estetycznej i przyjemnej w dotyku, akrylowej powierzchni wanny. Jednak to właśnie wzmocnienie decyduje o długowieczności wanien i wygodzie korzystania z urządzenia.ANDRZEJ TOPCZEWSKI

NORMA ODZWIERCIEDLENIEM RZECZYWISTOŚCI
Jak ważne znaczenie ma prawidłowe wzmocnienie misy wanny akrylowej przekonują wymagania zawarte w normie  PN-EN 198. Zgodnie z nią, przy badaniu wanien akrylowych na odkształcenia wywołane obciążeniem stosuje się worki o łącznej masie 150 kg (powierzchniowe i punktowe obciążenie dna) oraz 100 kg (obciążenie krawędzi wanny), symulujące obciążenia, które mogą wystąpić w trakcie normalnej eksploatacji wanien. W tych warunkach, po 15 minutach ciągłego obciążenia wspomnianymi masami odkształcenia mogą wynieść jedynie kilka milimetrów i zniknąć po zaniku obciążenia (w przypadku testów na obciążenie dna).

 

REKLAMA

REKLAMA

Newsletter

Najciekawsze artykuły z naszego serwisu codziennie w Twojej skrzynce
REKLAMA